Andrzej Dybczak, Pan wszystkich krów, Nisza 2017

(Artur Pastor, Portret rybaka, Nazaré, [1954-1957], z albumu „Mar Nosso”, źródło: https://fasciniodafotografia.wordpress.com)

Dziennik pisany w marcu (odc. 1)

W zeszłym miesiącu wypisałem sobie:

śnieżyce w Kefalonii,
powódź na Krecie,
morze wlewające się do Marzamemi,
deszcz ryb na Malcie,
upały w Anglii.

Dark, sezon 1

Czy miasteczko obsługujące elektrownię atomową może być miasteczkiem niedużym?

Dziennik pisany w lutym (odc. 3)

Snadź na początku wszyscy byli blogerami. Dopiero później jak w wieży Babel pomieszały się aplikacje i programy.

Miranda July, Pasujesz tu najlepiej, Pauza 2019

Zabieram się do pisania o Mirandzie July jak pies do jeża. Co więcej, czeka na mnie jeszcze jeden tom jej autorstwa, zakupiony, gdy myślałem, że to trafiona proza.

Kafarnaum

To nie religia przynosi ludziom zbawienie, tylko zwyczajna dobroć, ta głęboka, ludzka solidarność ze skrzywdzonym, ba solidarność skrzywdzonych.

Pomniki

„Argument z papieża” działał: ucinał dyskusje o relacjach państwo-Kościół, o kościelnej hipokryzji

Dziennik pisany w lutym (odc. 2)

Zacznij żyć własnym życiem – napomina mnie ciągle A., choć chyba wie, że to nie starcza.

Berlińskie psy, sezon 1

Zdarzają się bowiem takie momenty w życiu, że aby samemu nie eksplodować, należy oglądać filmy, których producenci ostrzegają napisem seks, przemoc, wulgaryzmy.

Dziennik pisany w lutym (odc. 1)

Siadam, obiecuję sobie, że napiszę coś ważnego. Oglądam obrazy i zdjęcia. Kładę się na obłokach.

Sylvia Plath, Szklany klosz, Marginesy 2019

Jedenastego lutego napisałem na ścianie fejsbuka jej wiersz i umieściłem to zdjęcie. Akurat była pięćdziesiąta szósta rocznica tego jak ułożyła głowę do snu w piekarniku.

Karolina Bednarz, Kwiaty w pudełku. Japonia oczami kobiet, Czarne 2018

Dla czytelnika autorka jest tricksterem, osobą, która jako jedyna potrafi odczytać ciągi znaków, przetłumaczyć obcą kulturę na znajomy język.

Rozmowy z mordercą. Taśmy Teda Bundy’ego

Kiedy czuję się zmęczony pracą /Gwiazdy obóz otoczą kolczaste /Pochylony w skrzypiącej kulbace /Pędzę konno chorowitym laskiem.

Dziennik rzymski (cz. 2)

Skrzydła, zdaniem prerafaelitów, wyrastają w połowie łopatek parami: jedno większe, jedno nieco mniejsze poniżej (razem dwie pary).

Dziennik rzymski (cz. 1)

Hygea. Żadna Wenus z marmurowym tyłkiem, tylko Alicja albo Teresa Balthusa zrobiona w cienkiej tunice na bóstwo.

Dziennik. Zima w styczniu

Tej zimy czułość jest w aptekarskich dawkach. Podobnie jak śnieg, nie krzycz na mnie.

The Keepers

Wbrew pozorom dokumentalny serial „Netflixa” i Proust mają ze sobą coś wspólnego: w obu kluczowa jest kwestia tego, jak i co pamiętamy.

Alvaro Ortiz, Murderabilia, Timof i cisi wspólnicy 2018

Miałem bloga… Ale wyszły z mody i każdy inny dureń też miał swojego – mówi Malmö, główny bohater „Murderabiliów”.

Mariko Tamaki, Jilian Tamaki, Pewnego lata, Kultura Gniewu 2018

Pewnego lata wszystko się zmienia. Zdanie powyższe zawiera taki ładunek banału, że aż nie sposób nie ulec pokusie jego falsyfikacji.

Dziennik. Ważne, że jest uroczo

Ważne, że jest uroczo. Wrony czyhają na mojego falafela. Wszystkie drogi prowadzą do nieznanego żołnierza. Polska, dzień kolejny stycznia.

Tomasz Mann, Niemieccy słuchacze!, Ossolineum 2018

W pewnych ustach mianowicie nawet prawda staje się kłamstwem, narzędziem oszustwa, a w rzeczy samej nie można ohydniej kłamać, niż posługując się prawdą.

Dziennik. Opisy pogody przestają wystarczać

Opisy pogody przestają wystarczać – to jak chwyta mróz, a potem nadpływa odwilż, przemoczone buty: to zupełnie przyziemne.

Timothy Snyder, O tyranii. Dwadzieścia lekcji z dwudziestego wieku, Znak 2017

Po niedzieli, trzynastego stycznia, lektura małej książeczki Snydera nabiera zupełnie nowych odcieni.

Mordechaj Canin, Przez ruiny i zgliszcza, Nisza 2018

Pamięć zbiorowa działa podobnie jak pamięć indywidualna. Nieprzyjemne, niepasujące do własnego obrazu siebie wspomnienia stara się wypchnąć albo zastąpić nowymi lukrowanymi wyobrażeniami, które powtarzana i rozwijane, zastępują to, co było niewygodne.

Dziennik. Prószy

Pod kancelarią premiera wrona brata swego gołębia rozdziobuje na środku ulicy. Bardzo dobre miejsce, świetna metafora.

Dziennik. Mróz

Podjeżdżają na sygnale jazgoczący drwale.

Dziennik. Opady śniegu

Pierwszy śnieg zastaje nas w Łodzi, przechodzimy przez gwiazdę, która prowadzi na Piotrkowską. Pierwszy śnieg, miękki, kiedy jeszcze jest bezpański, zanim go weźmiemy w ręce, zanim go posolą i posypią piaskiem, zanim żółte koła narysują na nim psy. Pierwszy śnieg: o byciu szczęśliwym.

Dziennik. Zimno, bezchmurnie

Lądujemy na ciemnej stronie.

Dziennik. Silny wiatr, deszcz i śnieg

Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina – powtarza Dziecko po kilku intensywnych mszach ostatnio.

Dziennik. Intensywny deszcz

Wrony rozdziobują
szczęśliwego nowego roku

Dziennik pisany w grudniu (odc. 3)

Nie pisz tylko, jak to się kończy – ostrzega mnie A., która dobrze zna – tyle razy już jej opowiadałem – eskimoskie obrzędy według Maussa.

Georgi Gospodinow, Fizyka smutku, Wydawnictwo Literackie 2018

Bohater „Fizyki smutku” odkrywa jednak, że wszystko co robi jest na próżno

Leonard Cohen, Płomień, Rebis 2018

Człowiek chętnie napisałby, że „Płomień” to wyznania starego poety, takie coś o dżemie truskawkowym

Podsumowanie 2018. Sztuka

Muzea zastąpiły nam kina, stając się tematami rozmów, pretekstami do spotkań z przyjaciółmi.

Podsumowanie 2018. Księgarnia

Pod koniec roku pewien reżyser teatralny ogłosił, że wszystkie nieszczęścia Polski wynikają z nieczytania.

Dziennik pisany w grudniu (odc. 2)

Modigliani, Kirchner, Balthus, de Dienes, Weston, Sieff, a nawet Bogu ducha winny Bouguereau – co łączy ich i na dodatek konkubinę Amenhotepa III z kości słoniowej?

Piotr Lipiński, Michał Matys, Niepowtarzalny urok likwidacji, Czarne 2018

Nie fotografowałem tła i teraz żałuję. Nigdzie nie mogę znaleźć Leclerca zaraz po otwarciu (1998), a tak by pasował do poniższej książki.

Magdalena Okraska, Ziemia jałowa. Opowieść o Zagłębiu, Trzecia strona 2018

„Ziemia jałowa” to nie jest bezstronny reportaż, to porządna, pisana z pasją, autentyczna, lewicowa literatura (i nawet jak się z autorką nie zgadzasz, to musisz przyznać, że jest przekonująca).

Agnieszka Rybak, Anna Smółka, Wieża Eiffla nad Piną, Czarne 2018

Na plaży ludzie flirtują. Stare panny melancholijnie wzdychają do studentów. Studenci grają w piłkę z młodemi mężatkami. Mężowie z boku obserwują ten cały „głupi sport” i są zazdrośni. A podtatusiali kawalerowie podglądają podlotki w ich czynnościach dyskretnego przebierania się w kostiumy kąpielowe.