W pewnym momencie pojawia się tęsknota: za jasnymi wskazówkami, za przejrzystym schematem, bielą i czernią, za kimś, kto wreszcie przywróci naszą utraconą wielkość, naszą cześć i nasz honor. Zjawiają się wówczas oni mali, śmieszni, zakompleksieni, dokładnie tacy jak my.
ogłaszanie dzienników za życia jest niechybnie objawem pychy (…), egotyzmu i nieuzasadnionej pewności siebie
Wiosna to jest wtedy, gdy pojawia się świeży, miękki czosnek
lubię pospolite cuda
mamy przed sobą tekst rewolucyjny, zwłaszcza z perspektywy nadwiślańskiej, gdzie biskupi powielają w swej miłości do władzy, drogę, na której kiedyś zagubił się Kościół argentyński.
Amant ma na żel fryzurę, a amantka po południu żebrze tutaj z brzdącem w białym.
wszystko inne umarło tej zimy
Serce Wyżyny. Konwój hamuje. Omija przejechanego psa.
Odkładam na półkę z napisem: chronić przed dziećmi, idealistami i osobami z niedoborem witaminy D.
Teraz to będzie całkiem zwyczajny widok
Wcale nie chodziło o niebo, wiesz, ale o to morowe powietrze, tak morowe, że aż musisz wyjechać z wózkiem z kościoła
Moment, w którym państwo, naród, społeczeństwo traci poczucie autoironii i przestaje umieć śmiać się z siebie samego, to moment, który zwiastuje nieszczęście
Pozostanę urzędnikiem, którego rozrywką pozostają zmiany biurek i widoków zza biurka.
To opowieść o potwornej samotności Polaków
natrafialiśmy na jakichś kryminalistów, co wypełzli poświątecznie i teraz puszczali oczka kropkami pod okiem
Te Ele, ci Zbyszkowie i Sławkowie, wszystko zanurzone w gazetowych narracjach o rozkwicie, wspaniałościach, a potem te podsłuchane rozmowy, które poziomem nie odbiegały od gimnazjalnych kibli.
Mielizna Michalika – czy nie przyjemnie byłoby uczcić, w tysiąc pięćdziesiątą rocznicę, arcypasterza jakimś fragmentem Bałtyku?
Justyna Kopińska jest godną spadkobierczynią zeszycików „Ekspresu Reporterów” z lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku.
czym są właściwie wartości, którymi żyje taka Belgia?
Obrzęd zamykania drzwi – pomyślałem, najważniejszy obrzęd polskiego Kościoła
Koło drugiej wlazł nam do łóżka Księżyc
studentka gra głośno w jakieś zabijanie małych kolorowych ludzików
Przyglądam się ludziom, ale to nawet jak na mnie za wiele
Kto urodził się w Lu. albo okolicach, prędzej czy później staje się katastrofistą. Dał nam przykład Józek, co zginął u fryzjera przypadkiem.
Nawet góry przeminą, ale miłość moja nie odstąpi od ciebie
sztuka wicia umiera
Siedzę teraz w pokoju z trutką na szczury
Na przednówku przyleciały sikorki.
Stałem się specjalistą od jednoznaczności, choć wierzę w wieloznaczność.
Wyobraziłem sobie, że serce to Morze.
Czyżby poczucie granicy było wrodzone?
Co do tytułu nie zgadzam się – mówi M. – nie wolno skakać po ścianach
Bardzo trudno się zorientować dlaczego kwili szare niebo na Burakowskiej. Dopiero wytężywszy wzrok, dostrzegam ukryty w nim klucz.
„Ja” jest największym wywrotowcem, dywersantem w zdrowym ciele. Pozbądź się „ja”. Niech się stopi w narodowej, proletariackiej albo jeszcze jakieś innej masie.
Życie kotłowało się i kipiało, nawet w elektronicznej wersji.
Z jakich się składał nieciekawych papierów. Taki on
Potrzebowałbym do lektury jakiegoś genealoga, względnie etnografa biegłego w patry- i matrylineażach.
Dobrego mięsa nigdy za dużo – mówi rzeźnik
obronimy nasz Raj przed obcymi
bardzo cienka linia oddziela rytuał od rutyny, a może przeczuwamy, że istnieją jeszcze stany pośrednie: rutynuały albo rytyny?
jeszcze jeden głos w zapisie partytury, to jest zapisie bloga, to jest zapisie życia.
wszystko na świecie tymczasowe, także oni, one
Chcę podziwiać sufit ponad kołdrą jak dziecko, gdy napada je zaduma
Papież, ten co go Ziemkiewicz nazwał idiotą, podwinął białą sutannę i swoimi wysłużonymi argentyńskimi pantoflami zaczął kopać leżącego Ziemkiewicza, krzycząc z furią Hijo de puta!
moje miasto teraz śpi i choć mieszkam w nim cały czas, to ono istnieje dawno temu, więc nie da się do niego wrócić
Pewno trochę się brzydził, ale nie wierzył, że ten ustrój kiedykolwiek się skończy
Żyjemy w sfałszowanym świecie, a ta baśń jeszcze bardziej zamyka nam oczy.
światło w Italii jest miękkie i kobiece
Handlarki różami z pewnością chowają noże
Myślę, że w tych surowych krajobrazach, które przypominają mi step (a ja stepów i równin nie znoszę), może powstać cała trylogia.
Dz Urz 