Dziennik. Bez potrzeby

 

Pewnego środowego poranka, potrzeba pisania odeszła w sposób równie gwałtowny, w jaki dręczyła mnie tygodniami i odciągała od mniej pasjonujących zajęć. Okazało się, że nie stanę się literatem. Pozostanę urzędnikiem, którego rozrywką pozostają zmiany biurek i widoków zza biurka. Do tej pory najlepszym widokiem zza biurka była H., ale to już dawno temu. Teraz za biurkiem jest czysta biała ściana:

życie. Żadnego zdania, jedynie przejaśnienia. Jak odnaleźć brakujące słowa? Idę z W. na kawę, ale nie nadchodzą, wciągam zapach trabanta, ale robi mi się mdło. Przyglądam się ludziom w autobusie, ale nie potrafię odnaleźć żadnej interesującej twarzy, podsłuchać dobrze brzmiącej frazy. Nagle tumult z tyłu. Walenie w szyby. Jeszcze ludzie nie wysiedli! Kierowca wychyla się z kabiny i krzyczy: To na co czekają? 

Po raz kolejny próbuję ją przywołać, zachęcić, żeby przyszła. Opowiadam jej o życiu, że chciałbym pisać o nim jak rok temu, z tym samym zachwytem nad chwilowością, a nie ze zmęczeniem i monotonną monotematyczną monodią. Uciekła, prowadzę wózek przez Zatrasie, przyglądam się uważnie, aby coś zapisać. Nic nie przychodzi mi na myśl. Tylko jakieś

przebłyski, prześwity. Pączki (30.03 – 01.04.2016).

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s