Dziennik. Mamut

 

Czytanie Mandelsztam w połączeniu z polską wiosną (meteorologiczną i polityczną) jest na tyle przygnębiające, że zaszywam się w kąt sto osiemdziesiąt.

Kiedyś było wielu dobrych ludzi. Mało tego, nawet źli udawali dobrych, bo tak po prostu wypadało. Było to źródłem obłudy i fałszu, które pod koniec XIX wieku zdemaskował realizm krytyczny. Rezultat tych zdemaskowań okazał się zaskakujący – dobrzy ludzie zniknęli (…) dobry człowiek jest czymś w rodzaju mamuta (s. 166).

Przyglądam się ludziom, ale to nawet jak na mnie za wiele (21.03.2016).

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s