Guido Ceronetti, Drzewa bez Bogów, Oficyna Literacka 1995

Natomiast intensywność erotyzmu w dniach katastrofy, kiedy zna się już okrucieństwa ciała i toczy z nim totalną wojnę, ujawniło mi malarstwo Schielego

Sofokles, Trylogia Tebańska, Sic! 2014

Żeby nie poddać się temu, co o życiu mówią greckie tragedie, próbuję czytać je jako traktaty polityczne.

Diane di Prima, Wspomnienia bitniczki, Officyna 2013

Trzy poetki w Nowym Jorku

Richard Fariña, Wszystko się spieprzyło, ale chyba będzie lepiej, Officyna 2014

Jest opowieścią, od której boli głowa i cały spokój Wyspy, jej senność, która kołysała cię jeszcze wczoraj do snu, nagle zostaje rozerwana krzykiem, gwałtownymi ruchami, których erotyzm nie ma nic wspólnego z subtelnością palermitańskich donów.

Giuseppe Tomasi di Lampedusa, Gepard, Czuły Barbarzyńca 2015

Jest w tej Wyspie gra dwuznaczności, subtelna i sekretna

Paweł Reszka, Chciwość, Czerwone i Czarne 2016

Żeby być okrutnym – opowiada o tym „Chciwość” Reszki – wcale nie trzeba dokonywać krwawych zbrodni.

Piotr Nesterowicz, Każdy został człowiekiem, Czarne 2016

Skoro „Cudowna” była cudowna, czemu tym razem miałoby być gorzej?

Mieczysław Grydzewski, Jarosław Iwaszkiewicz, Listy 1922-1967, Czytelnik 1997

Ja nie bardzo wierzę w realność wszelkiego rodzaju wspomnień

Artur Domosławski, Wykluczeni, Wielka Litera 2016

Ta dziewiętnastowieczna wiara, że uratuje nas naród albo państwo, w świecie, który zupełnie już nie przystaje do tamtego modelu, w którym problemy stają się globalne i nie uznają granic.

Mariusz Szczygieł, Projekt: prawda, Dowody na Istnienie 2016

Po co tam jechać? – spytał pełen bezradności i smutku mój tata, który uważa, że w żadnej sytuacji donikąd nie należy jechać

Jan Józef Lipski, Idea Katolickiego Państwa Narodu Polskiego, Krytyka Polityczna 2015 (2)

Wystarczy odpowiednich politycznych macherów, aby je obudzić, aby wrzygały się w nasze życie

Jan Józef Lipski, Idea Katolickiego Państwa Narodu Polskiego, Krytyka Polityczna 2015 (1)

bakcyl dżumy nigdy nie umiera

Paweł Hertz, Anna i Jarosław Iwaszkiewiczowie, Korespondencja, tom II, Zeszyty Literackie 2016

Pawle wierny przyjacielu, kocham Cię – pisze umierający Jarosław.

Paweł Hertz, Anna i Jarosław Iwaszkiewiczowie, Korespondencja, tom I, Zeszyty Literackie 2016

trzeba z godnością dźwigać swoją małość, tak jak gdyby była wielkością.

Księga cudów Widzącego, Teatr NN 2015

Oprócz tego, że Lublin jest miastem melancholii, bywał też miastem cudowności

Ed Vulliamy, Wojna umarła, niech żyje wojna, Czarne 2016

Czy można być neutralnym?

Tove Jansson, Listy, Marginesy 2016

Dorosłość zaczyna się wtedy, gdy odkrywasz, że Dolina nie istnieje, a jej mieszkańcy są tak naprawdę zupełnie kimś innym

Jerzy Ambroziewicz, Zaraza, Dowody na Istnienie 2016

„o wielkich rzeczach decydują nieistotne na pozór drobiazgi, takie jak talerz zupy.”

Szukam wesołej książki

Lektura musi być jasna i ciepła, nie wykluczam podłych bohaterów, ale zakończenie będzie szczęśliwe

Paweł Smoleński, Zielone migdały, czyli po co światu Kurdowie, Czarne 2016

Myślimy, że wszystko jest nam dane na stałe

Tove Jansson, Uczciwa oszustka, Nasza Księgarnia 2013

za pozorami skandynawskiej uprzejmości, kryje się niechęć do ludzi i własny egoizm

Jarosław Iwaszkiewicz, Rozmowy o książkach, Czytelnik 2010

ogłaszanie dzienników za życia jest niechybnie objawem pychy (…), egotyzmu i nieuzasadnionej pewności siebie

Nadieżda Mandelsztam, Wspomnienia, Agora 2015

Odkładam na półkę z napisem: chronić przed dziećmi, idealistami i osobami z niedoborem witaminy D.

Konrad Oprzędek, Polak sprzeda zmysły, Dowody na Istnienie 2016

To opowieść o potwornej samotności Polaków

Robert Krasowski, Czas Kaczyńskiego, Czerwone i Czarne 2016

Te Ele, ci Zbyszkowie i Sławkowie, wszystko zanurzone w gazetowych narracjach o rozkwicie, wspaniałościach, a potem te podsłuchane rozmowy, które poziomem nie odbiegały od gimnazjalnych kibli.

Justyna Kopińska, Polska odwraca oczy, Świat Książki 2016

Justyna Kopińska jest godną spadkobierczynią zeszycików „Ekspresu Reporterów” z lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku.

Mikołaj Łoziński, Książka, Wydawnictwo Literackie 2011

Potrzebowałbym do lektury jakiegoś genealoga, względnie etnografa biegłego w patry- i matrylineażach.

Wolfgang Bauer, Przez morze. Z Syryjczykami do Europy, Czarne 2016

obronimy nasz Raj przed obcymi

Nikos Kazantzakis, Raport dla El Greca, Instytut Grotowskiego 2012

A może, może wcale nie tęsknię za Kretą, tylko za dzieciństwem, w którym wszystko łączyło się w harmonijną całość?

Elias Canetti, Głosy Marrakeszu, słowo/obraz terytoria 2013

My, z awersu Morza Śródziemnego (choć czasem nie zdajemy sobie sprawy z naszego, względem Morza, położenia), gdy mówimy z pogardą dla tych na łódkach i tratwach, sami zasługujemy na pogardę.

Joanna Siedlecka, Biografie odtajnione, Zysk i S-ka 2015

Może dlatego, że przeraża mnie wizja dyktatury Salierich?

Josif Brodski, Pochwała nudy, Znak 2016

Brodski wydaje się tak cudownie naiwny w swojej wierze w nadrzędność i trwałość estetyki

Franciszek, Miłosierdzie to imię Boga, Znak 2016

chrześcijaństwo nie jest religią wygodną, taką jaką znamy. Chrześcijaństwo jest skokiem w ciemność.

Fik Meijer, Morze Śródziemne. Historia osobista, Książka i Wiedza 2014

lęk Rzymian przed Morzem

Marcel Proust, Nie ma Albertyny, MG 2016

Zakrywanie nagości – nie ma trafniejszego podsumowania tego tomu.

Tove Jansson, Córka rzeźbiarza, Marginesy 2016

Trzeba przechadzać się w ciszy i spokoju i badać swoje samopoczucie, i zastanawiać się za czym się właściwie tęskni

Ulrich Schnabel, Zmierzyć wiarę, Muza 2015

To przecież tutaj niechęć wobec bliźniego miesza się ze wzniosłymi słowami o Bogu, tutaj redaktor Terlikowski osądza kogo do piekła, a kogo do czyśćca, wreszcie tutaj młodzi Polacy-katolicy biegnący ku władzy łączą w sobie zajadłość i religijne uniesienia.

Etgar Keret, Siedem dobrych lat, WAB 2014

No nie mówiłam? Geniusz!

Agata Tuszyńska, Narzeczona Schulza. Apokryf, Wydawnictwo Literackie 2015

Z tej książki dowiaduję się również – co za smutna konstatacja – że nie jestem literatem. Bo z prawdziwymi literatami, jak pokazuje przykład Schulza, Witkacego, Jarosława, itd. nie da się żyć, a A. twierdzi, że ze mną można.