Tyle słów, a tak niewiele czasu

doskonały, wciągający dokument zdziwień i zadziwień telekomunikacją, reklamą, sztucznym jedzeniem i pralniami samoobsługowymi

Od wykwintnych psychoanaliz Orzeszkowej przez zbiory skrótowców w czasach socrealu po wulgaryzmy Tochmana i Nowaka: sposób pisania pokazuje mentalité epoki.

Tak na marginesie to można być pisarzem-świnią, ale czy można być reporterem-świnią? Czy potrzebna jest jakaś specjalna empatia, żeby pisać, czy to tylko kwestia techniki? Bo przecież, koniec końców, to też jest jedynie literatura

wydać oddzielnie „Poczet reporterów polskich”

wpis o antologii zdobył szczyty popularności

Trochę mnie przerażała ta opasłość, więc od marca czekały na swoją kolej. Jest tego dużo i bardzo niewygodnie