Na moim biurko leży papier, na którym ktoś pozostawił swoje wymiociny: Lechowi Kaczyńskiemu przeszkadzali w jego dziele różni Kuroniowie.

NIE MA tak naprawdę powinno nazywać się JEST.

Wojna jest opowieścią o szczurach, błocie, stężałych zwłokach i okaleczonych ciałach

Coś, co było ważne, wstrząsające albo przejmujące dziesięć lat temu, dziś chowa się na półce taniej księgarni.

Wylądowaliśmy w Moskwie. Musiało się to zdarzyć na początku listopada.

Każdej jesieni przybywa anioł melancholii.

Autora bloga ciężko zresztą zgorszyć.

O „Rzeczach, których nie wyrzuciłem” powstało już tyle laudacji, recenzji i mów, że przez pół miesiąca nie zdołałem napisać o nich niczego więcej.

Po pierwsze: dużo czytać. Czytać to, co piszą inni, zrozumieć jak piszą.

Oto przed nami wolna adaptacja części drugiej „Dziadów”.

Heidegger stoi przy studni przy swojej górskiej, wiejskiej chatce. Sprawdzam na mapie gugla: tam za mgłą wcale nie ma uroczej doliny, garaże i domy wstępują na zbocze.

Jak pokazuje książka Nowickiego istnieją dwie wersje tego zdjęcia – przywołane w książce „oszukuje”: autor na drodze wiodącej przez pole bitwy poukładał kule armatnie

Nie lubię takiego stylu książek naukowych: gawęda czytana głosem Krystyny Czubównej.

Piękna była ostatnia złota jesień w Jugosławii.

Co jest warte życie, jeżeli nie ma w nim zła, wyrzutów sumienia i płaczu?!

Jakie to dobre, jakie gęste, jakie mięsiste, ale zaraz dochodzę do opisu amputacji palca.

Autorka nalega, by wieczór autorski odbył się w Lublinie.

Mogliby te listy napisać jacyś chińscy poeci.

Przyglądał się okładce nawet, gdy już mu ustąpili miejsca. Zaduma religijna – oceniłem pobieżnie.

Pius XII wybucha. To punkt kulminacyjny książki Leociaka.