Simone de Beauvoir, Pewnego razu w Moskwie, Prószyński i S-ka 2015

Awdiszewa_Walentina_Petrozawodsk_bd_400x400
(Walentina Awdiszewa, Pietrozawodsk, b.d., źródło: https://www.facebook.com/artussr/)

Wylądowaliśmy w Moskwie. Musiało się to zdarzyć na początku listopada. W każdym razie w zeszłą sobotę siedzieliśmy w zadymionym holu hotelu „Pekin”. Wprawdzie mamy o ponad dwadzieścia lat mniej od bohaterów, ale wszystko inne pasuje do tej jesieni. Zupełnie zadziwiające jest to czytanie i odnajdywanie stanu, w którym się znalazło.

Ciekawość, którą mimo upływu czasu ciągle odczuwała, wydawała jej się po prostu natręctwem. Czemu miałaby służyć, skoro wspomnienia rozsypują się w pył? (s. 33)

A przecież zauważa – czytany obok – Jünger, melancholia w listopadzie jest czymś nieodzownym. Nikogo nie obchodzi, że jest ci przykro. Nasze dialogi, nawet te niewypowiedziane, nasze pustki, nasze archipelagi (poziom oceanu wciąż się podnosi), wszystko wyrwane z tej nowelki. Także to ostatnie pytanie, nad którym głowię się od dobrych paru tygodni.

– Dlaczego poczułeś się staro?

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s