Żadnego leksykalnego zachwytu. Wsiąść, przeczytać, wysiąść.

liczba wątków i bohaterów przerosła możliwości obliczeniowe mojego mózgu

Tutaj trafiają wcześniej, czy później.

Ślinka cieknie, a ciasteczek nie ma.

Bracia Grimm w państwie stanu wyjątkowego

Dryfuję na prawo, ale to jakieś dziwne prawo, wiem tylko, że rożni się od dotychczasowego lewo.

odliczam dni. nie wiem do zimy do wiosny do pożegnania.

prawie udowodniłem tezę czyjejś nienapisanej rozprawy

wieczór spędziłem z Zsuzsą Bank

sen pachnie sianem

Ulice pęcznieją jak w szklanej kuli, koty rosną, czas kurczy się. Miasteczko odlatuje.

autorka dolepiła wstęp ideolo, w którym przyzwała nawet św. Kazimierę Szczukę

„W innych nie mogę zobaczyć niczego poza swoim odbiciem”

Przypisów żadnych. Informacji o tekstach żadnych.

czytane inaczej

Po „Pani na domkach” Pawluśkiewicz zamarzyłem o podróży do Ameryki

Narracja bardzo gęsta, tak gęsta jak konsumpcja w Wa

narracja strawna, sprawna i tania

Zdarzyło mi się nawet chichotać przed pierwszą.

Poznęcawszy się nad narracją, autor bloga poczuł, że pisze prozą, wobec czego postanowił odstąpić od bloga na dzień dzisiejszy.

„Nie mam na sobie majtek”

Taka gruba książka to chyba z siedem dych kosztuje? Sześć dych

opowiadania mają – w moim umyśle – swoje odzwierciedlenia topograficzne

Zło nie jest zarezerwowane dla kogoś wyjątkowego

Nie można o nich napisać. Można je tylko przeczytać

„Nigdy nie będziecie mogli powiedzieć: nie zabiję, to niemożliwe; jedyne, co możecie powiedzieć, to: mam nadzieję nie zabijać”.

Nie spodziewałem się, że czytając w łóżku, będę miał dreszcze

Dziwne to było małżeństwo. On – neurotyczny melancholik, ona – depresyjna pesymistka.

Czy Leśmian lubiłby połączenie koszmarnego seledynu z karminem?

Proza przyjemna, zupełnie nieprzekonująca. Dogłębnie nieprawdziwa.

w krainie marszałka Tito i drzemiących demonów

„Prima aprilis” przypomina film „Odgrobadogroba” swoim surrealizmem i balansowaniem na granicy światów i zaświatów.

sprawnie łączący elementy urbanistyczne, uczuciowe i patomorfologiczne

„Płomień wieczności” Krzysztofa Michalskiego uczy, że filozofia musi być czytana w odniesieniu do mnie, stojącego w tramwaju, podobnie zresztą jak historia, przeszłość, pamięć, jak czas, jak miłość. tylko wtedy mają znaczenie, gdy jestem ich podmiotem

swoje erotyki kierowali do twardego pilnika drążącego pordzewiałą szczelinę