Chamowo i okolice. Przewodnik turystyczny.

Od „Paru osób, małego czasu” wyczuwam fascynację rytmem pisania Mirona Białoszewskiego. „Chamowo” czytam jak w hipnozie. Wa w nim nie jest po prostu miastem, jest organizmem, potężną amebą rozczapierzoną nad rzeką. Miron w Wa węszy, obserwuje, przeżywa to miasto, temu miastu, tym miastem. Przeczuwa gotyk Siekierek, pajęczynę linii autobusowych. Wsiada w 610, przemyka arteriami. Nasłuchuje. Z chaosu słów i dźwięków wyławia dodekafonię Wa.

(Zazdroszczę mu tej pisaniowości. Zazdroszczę bardzo. Ja nadal niepotraf.)

(Przy dacie pierwszego sierpnia, Miron niczego nie rozpamiętuje. A oni nim, dzisiaj, Mironem rozpamiętują.)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s