Nadmiar narracji (c.d.)

Po 23.53 zacząłem kolejną książkę. „Zęby” się nazywała (autorka: Joanna Wilengowska, wydawnictwo dla odmiany: ha!art). Narracja gładka i utalentowana, słowa harmonijne, bez cienia agresji. Sufin mógłby się uczyć (czy to niedziwne, że w trzech czwartych czytanych wczoraj książek narrator był nauczycielem polskiego?) Zdarzyło mi się nawet chichotać przed pierwszą.

(Po tym autor bloga poczuł przesyt narracją. Dość narracji. Koniec z narracją. Zabrał się za zakupiony w taniej książce „Krytyczny słownik mitów i symboli nazizmu”).

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s