obejrzeliśmy właśnie najbardziej dupowatego głównego bohatera, jakiego spotkaliśmy w kinie

jakby to całkiem normalne było, że w podkrakowskiej wsi dziewicami karmi się smoka

starcia między penelopecruzistami a johanssonistami, zwanymi też skarletystami

Morał z tego taki, że bujanie w obłokach (nawet na mocnej linie) dla miłości (chyba że miłości własnej) i przyjaźni mocno jest szkodliwe

Sami Niemcy: Baader, Meinhof, Knorr

Dziewczynka z zapałkami

Jak na hagiografię całkiem przyzwoity

Ten film to epos o człowieku, któremu Bóg (to jednak czasy zapaterystów, więc chyba nie Bóg) powierzył honor Hiszpanów

„To, co we mnie najlepsze” najlepsze nie było

John Malkovich

mącenie memłanie międlenie form

Udaję, że jestem zajęty, że pracuję, że piszę.
A nic nie robię.

w doskonałym i dopracowanym wykonaniu bez fałszywej nuty

A może jednak nie jest silniejsza od miłości?

najbardziej chciałem obejrzeć amerykański design z lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia

oni nie istnieli?

Jednak jest silniejsza niż miłość

Zły to film był, nieprawdziwy. Sztuczne dialogi. Epizody irytujące

łatwiej zrobić dobry film o nieszczęściu niż dobry film o szczęściu.

Jedynym powodem dla którego nie chciało mi się wychodzić z kina był mróz za jego drzwiami

„Tylko mały pokoik, lampa, łóżko, śpiące dziecko i ogrom samotności”

Film był o wolności (mimo weterynaryjnego tytułu)

oczekiwana konkurencja dla „Życia na podsłuchu”

Film o sensie życia, ale też o niepokonywalnej rozpaczy, co tłumaczył Rainer Maria Rilke w wersie na koniec

Sajgon był rozświetlony, kolorowy i pachnący zupą z ulicznego baru. Kompletna synestezja

Wszystkie twarze wydawały mi się takie same

Brutalne choć Bruce’a Lee brak

Obraz wprawdzie karmelkowy (jak w funkcji „warm” w moim aparacie fotograficznym), ale co za obraz.

tytuł tylko o paranoidalnym parku mówił

film dotyczył problemu mobilności urzędników służby cywilnej niższego szczebla we Francji

antykomedia antyromantyczna

Film był o trzydziestoletnich, ale nie pięknych, raczej fałszywych, pozornych i nieszczęśliwych

to nawet nie jest sztuka płakania, to film duszny i grząski jak człowiecza dusza

ten wieczór dzielił się na przed-filmem i po-filmie

wyszliśmy padało krople kipiały w fontannie

muzyka tak jak fotografia pokonuje śmierć

kino było lekkie łatwe i przyjemne ze szczęśliwym zakończeniem z bliźnim się możesz zabliźnić tego wieczoru

Historia bardzo serio, ale pozbawiona i naiwności zbytniej, i głupiego dydaktyzmu.

Once. Kiedyś. Moment w pamięci.

To był jednak Brahms

trzy odmienne wariacje na temat relacji kobieta-mężczyzna