Bardzo dobre książki. Rzym dla zaawansowanych

Kiedyś twierdziłem, że architektów projektujących blokowiska jak na przykład Służew – Fort należałoby postawić przed sądem za urbanistyczne zbrodnie przeciwko ludzkości.

Piątek, koniec października

Zapisuję kolejne dialogi, śnię pogrzeby i rozstania, skreślam wszystko.

Studio festiwalowe drugie. 26 października

Nie chciałem wychodzić. Po raz pierwszy chyba napisy spłynęły aż do klauzuli o prawach autorskich.

Studio festiwalowe drugie. 24 października

„No puedo vivir sin ti” tytuł miało – bez żadnego uzasadnienia – w języku hiszpańskim. Od pierwszej sceny film denerwował pretensjonalnością.

Studio festiwalowe drugie. 23 października

Dobrze, że nic nie jadłam przed kinem

Dobre książki. Nadine Fresco

Czuję, że nieprzyzwoitym jest czytanie Nadine Fresco leżąc na dywanie w dużym pokoju tak jak się czyta lektury błahe.

Studio festiwalowe drugie. 22 października

Jarmark próżności, festiwal życiowego nieudacznictwa, kolejni męscy bohaterowie w typie asshole.

Sobota, środek jesieni

Dziś, 22 października, pierwszy raz w życiu byłem w Starbucksie.
I nic.

Studio festiwalowe drugie. 21 października

A na filmie intensywnie pracowały gruczoły ślinowe, kubki na języku otwierały i zamykały się mamione wizją na ekranie.

Greetings from Sirte

gdzie są przyjaciele którzy jego namioty żony i rumaki
przyjmowali w ogrodach elizejskich albo villa doria pamphili?

Studio festiwalowe drugie. 20 października

zresztą otworzyć kawiarnię to jest marzenie przyjemne żeby znaleźć jakiś cel w życiu to znaczy fabuła uniwersalna

prezydencja, konferencja, degustacja

staruszek ze staruszką w mikroskali zjawili się Deux ex machina szansonistka o nagich ramionach akurat śpiewała What if God a tłum oczekiwał na jagnięcinę

Autor bloga zobaczy

przed końcem świata zdążyć delete nacisnąć na własnym blogu

Dobre książki. Ksiądz Paradoks

Nie ma w nich nabożeństwa, jest zaciekawiona obserwacja.

Dobre książki. Gorzkie żale

Lubię w Julii Hartwig tę przelotność.

Dz.U. Pictures presents „Habemus papam”

To film bez czarnych charakterów, budzący wzruszenie i współczucie, też sporo uśmiechu. Pokazanie Watykanu od wewnątrz niesamowicie sympatyczne.

Autoportret o 18.19

zawzięcie strąca rzędy kwadracików

Oburzenie

Patrzyłem na nich, podły kapitalista, wyglądając z okien piekarni na Nowym Świecie, otyły urzędas.

Dz.U. Pictures presents „Rozstanie”

„Rozstanie” było filmem o kłamstwie, ilustracją do VIII przykazania tak trafną, że mogłaby być puszczana na lekcjach religii.

Studio festiwalowe. 15 października

Kiedy czujesz, że dotychczasowe formy, rytuały, słowa pozostają wypatroszone

Piątek, środek października

Wieczorami czuję, że wszechświat się kurczy.

Studio festiwalowe. 12 października

Palec niedoszłego kandydata na burmistrza w słoiku dokonujący cudów, przecież to wypisz – wymaluj te trumny, co rządzą Polską

Studio festiwalowe. 11 października

Kino bułgarskie pozostaje dla mnie nieznane w przeciwieństwie do wafelków „Hyper” produkowanych przez firmę Prestige96 w Wielkim Tyrnowie.

Ręka nie w nocniku (odc. 2)

Jak co miesiąc, dziesiątego, szedłem z flagą, nucąc Rotę, przez Krakowskie

Ręka nie w nocniku

kolejny dowód na Opatrzności współudział

Dobre książki. Mulat

Opisuje tak jak Linneusz opisywał swoje roślinki. Ten protekcjonalny ton jest irytujący

Studio festiwalowe. 9 października

Sporo poezji. Bardzo się obawiałem, że ostatnia scena zostanie popsuta, że wyjdę rozczarowany. Uratowała perfekcyjnie dopasowana muzyka.

Seul Story

Dwóch brakuje do symetrii punktowej względem difenbachii

Niedoczytania (odc. 2)

Gdzie przemoc usprawiedliwia się jakimiś teoriami, nieuprawnionymi twierdzeniami o tym, po której akurat stronie czuwa Bóg i Matka Boska.

Niedoczekania

umrzeć trzy dni przed Noblem

Niedoczytania

Coraz więcej wątpliwości, co do tego, że zło jest jedynie brakiem dobra jak twierdził Augustyn

Książka, w którą włożyłem ulotkę

Krzysztof Varga pozwolił mi zrozumieć, dlaczego w Egerze czułem się jak w domu, a A. narzekała, że krajobraz plaskaty, i tylko słoneczniki albo kukurydza.

Ulotka, którą włożyłem w książkę

Gdy na ulotce dostrzegam portret wręczającej. Przezornie chowam do książki. Patrzę, czy nie podejrzewa. Przykro tak przed deszczem wprost między petami.

Dz.U. Pictures presents „Drugie życie Lucii”

Autor bloga z lubością obserwował filmowe zwierzęta. Całkiem spora i sympatycznie sfilmowana, nawet w epizodach, menażeria. Znowu kot i niezastrzelony.