Najładniejsze w filmie były króciutkie obrazki z przystanków Berlina Wschodniego: facet z balonikami, dzieci na skakance, odjeżdżający tramwaj.

Kino bułgarskie pozostaje dla mnie nieznane w przeciwieństwie do wafelków „Hyper” produkowanych przez firmę Prestige96 w Wielkim Tyrnowie.

Sporo poezji. Bardzo się obawiałem, że ostatnia scena zostanie popsuta, że wyjdę rozczarowany. Uratowała perfekcyjnie dopasowana muzyka.