Można silić się na filozofię, ale w końcu i tak wszystko sprowadza się do drogi pod górkę.

W barze Mądrość jest tłoczno. Pachnie bułeczkami i kawą. Nie ma jeszcze dziesiątej a żar pod wulkanem. Rozżarzona jest ziemia, rozżarzone powietrze.

Kradniesz ujęcia i uciekasz – mówi A., ale tu nie ma dokąd uciec. Wszystkie uliczki kończą się ślepo.

Dla mitu? Jak dziś można gonić za mitami?

Kiedy przyjechaliśmy, wszyscy właśnie spali. Tylko dziewczynka w czerwonej spódniczce jechała na rowerze

Moje opowiastki o ruinach zawsze takie same: odrobina banału i jedno zwierzątko. Całe to pisanie jest w gruncie rzeczy banalne, dochodzę do wniosku na Wyspie rzeczy ostatecznych.

Pod naszymi stopami mrówki pracowicie zajmują się odbudową.

Nic nie jest wieczne – dopowiadały ślimaki. Ich białe naręcza rosną na łodygach. Mozolnie pracowały nad rozkładem świata. Przecież już nie ma i Greków, i Fenicjan. Tylko turystów w swoich za dużych samochodach widać znad przełęczy.

Ten sam system uboju można zastosować do tuńczyków i do ludzi. Po dwudziestym wieku przerażająca jest ta fabryczna architektura.

Nie widziałem w wąskich uliczkach Erice żadnej Wenus. Nie sprzedawała ani ciała ani ceramiki.

Młyny mełły sól. Usiane nimi gęste sieci grobli. Kiedy nas już nie będzie na Wyspie, w listopadzie, przylecą flamingi. Zaręcza przewodnik o czernionych brwiach.