A gdzie tu sens życia, czymkolwiek on jest?

Niespodzianką jest jednak to, że z głównym bohaterem, wbrew pozorom, się nie utożsamiłem.

Zrozumie to tylko ten, kto żył w tamtych betonowych czasach, na osiedlach z pawilonami handlowymi, kaplicami kościołów w budowie i widokiem na szczere pole.

Od śmierci rozprawek wszystko się zaczyna: brak krytycznego myślenia, odzież patriotyczna, nacjonalizm.

całość jest okraszona frazesami o życiu w stylu Paulo Coelho, np. wierzę, że wszystko na świecie ma swoją historię do opowiedzenia.

ciągle oczekujemy, że coś się nie uda, wypali strzelba albo Deus ex machina na bohaterów spadnie sufit

O tym też mówi „Mustang”: o kontroli moralności przez niemoralnych, o rzekomej ochronie czystości jako przyczynie zniewolenia, o upokarzaniu jako narzędziu kontroli. Można mówić, że to tradycja, religia, dobry zwyczaj, a tak naprawdę chodzi o pełną władzę jednych nad ciałami drugich.

widmowe postaci ofiar na łąkach, prześladują nas przez całą historię, ale stają się najbardziej wyraźne w erze fotografii

wzrok Salmy Hayek

niemożność zmierzenia się z rzeczywistością

czy fotografowanie ludzi po ludobójstwie w Rwandzie jest jeszcze możliwe

W tym uzdrowisku nie szuka się uleczenia, ale zrozumienia

najmłodsi w Europie Środkowej, więc tęsknota za stepem to wciąż ich marzenie o wolności

– Ale masz mięśnie! Czym się zajmujesz?
– Makroekonomią.

Cierpienia przegranego ślusarza

W oglądaniu „Timbuktu” najstraszniejsze jest poczucie, że to się dzieje naprawdę, dwa tysiące kilometrów od dusznej sali kinowej.

Do Konstytucji na pewno nikt nie zajrzy. 

ponadpięćdziesięcioletni podlotek

Dobrze, że nie kupiliśmy tych biletów do Teheranu

Sznycel wiedeński z guźca

poetyka telenoweli

Tragizm miesza się z komizmem, byle z dala od niepotrzebnego patosu

jednak inny kicz

Raj dla etnografa: te same końskie obrzędy dzieją się tam od stuleci.

Dużo brzydkiego powiedziała A. w tramwaju

Kiedy parę lat temu była nasza klasa w chwilowej modzie, to każdy chciał się spotykać