Nie można o nich napisać. Można je tylko przeczytać

„Nigdy nie będziecie mogli powiedzieć: nie zabiję, to niemożliwe; jedyne, co możecie powiedzieć, to: mam nadzieję nie zabijać”.

Nie spodziewałem się, że czytając w łóżku, będę miał dreszcze

Dziwne to było małżeństwo. On – neurotyczny melancholik, ona – depresyjna pesymistka.

Czy Leśmian lubiłby połączenie koszmarnego seledynu z karminem?

Proza przyjemna, zupełnie nieprzekonująca. Dogłębnie nieprawdziwa.

w krainie marszałka Tito i drzemiących demonów

„Prima aprilis” przypomina film „Odgrobadogroba” swoim surrealizmem i balansowaniem na granicy światów i zaświatów.

sprawnie łączący elementy urbanistyczne, uczuciowe i patomorfologiczne

„Płomień wieczności” Krzysztofa Michalskiego uczy, że filozofia musi być czytana w odniesieniu do mnie, stojącego w tramwaju, podobnie zresztą jak historia, przeszłość, pamięć, jak czas, jak miłość. tylko wtedy mają znaczenie, gdy jestem ich podmiotem

swoje erotyki kierowali do twardego pilnika drążącego pordzewiałą szczelinę

swoją ulicę powinien mieć
w każdym wojewódzkim mieście
w każdej gminie szkołę

Straszliwie zazdroszczę autorowi daru narracji

Nie wiem, czy to właściwie odczytuję, ale „Cudze pole”, mimo wad, to manifest do zastanowienia się nad celibatem, rolą kobiet, wreszcie sensem kościelnego moralizatorstwa.

miałem Nianię

czytam przez sen