O scenach ewangelicznych nad Zatoką Gdańską (recenzja)

Na pewno, nie przypomina to tajemniczej aury „Weisera Dawidka”, czaru „Opowiadań na czas przeprowadzki” i sopockiego uroku „Castorpa” (dzięki któremu spędziliśmy piękne dni dwie zimy temu w przedwojennym pensjonacie przy molo). Właściwie czyta się to jak notatki do jakiejś bardziej rozbudowanej fabuły. Bo stworzone (odtworzone?) postaci są warte, by jeszcze powrócić i przemówić.

Są dwie rzeczy, które nie pozwalają jej odłożyć i schować:

Okładka z obrazem współczesnej Ostatniej Wieczerzy Bena Willikensa. Najprawdziwszym z możliwych obrazów.

I zdanie to, ostatnie, które o religii w świecie współczesnym mówi więcej niż przemądrzałe artykuły i śmiertelnie nudne kazania:

– A gdzie jest Jezus?” – zapytał ktoś niezbyt głośno.
Przez długi moment elektryk nie rozjaśniał sceny. Tkwiliśmy nieruchomo w najgłębszym mroku i nikt nie powiedział słowa.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s