Ta książka ma strukturę snu.

Pierwsze akapity są kuszące: łatwo wyobrazić sobie białą wioskę z niebieskimi dachami i rybackimi kawiarniami na nabrzeżu.

Bo, czy tego chcemy, czy nie, ludzie i narody nie mają kryształowych historii.

Trudno się nim delektować, ale nie sposób przejść obojętnie.

Dlaczego chłopcy-narodowcy bez względu na narodowość zawsze wyglądają tak samo?

Od kilku dni dużo uważniej przyglądam się swoim snom.

To nie był rok czytania, podobnie jak to nie był rok wielu innych ważnych rzeczy. Ustalmy, że po prostu był.

Niemniej – na literaturze się nie znam, „Pani Bovary” nie czytałem.

A nuż, ktoś uzna, że taka myśl to zbrodniomyśl.

Ci dawni urzędnicy, zamknięci teraz urzędowo w tej nędzy niczym w zabłoconej zagrodzie, przeżuwali cały ten gnój, jaki odkłada się wokół duszy przez długie lata niewoli.

Co robiliśmy, gdy trzeba było ratować tonących? Odmawialiśmy różaniec, byleby nie przypłynęli do nas.

– A gdzie w tym wszystkim Opatrzność? – zapytał kolega zza biurka.

Sztuka przedstawia przeczucia, Christopher Clark – siatkę powiązanych faktów.

W gruncie rzeczy ludzie też są jakimś gatunkiem małych trolli.

Procent bohaterów w przeciętnym społeczeństwie jest niewielki, mniejszy nawet niż procent bandytów.

Dlaczego ludzie się całują? czemu rodzina matki powtarza, że niemowlę podobne jest do ojca? kim jest idealny partner i dlaczego nie istnieje?