W Pobożnie wszyscy się modlą.
Samochody modlą się brruamen.
Koty się modlą. A psy się modlą? Też.
Helikoptery modlą się w Pobożnie. Śmigła składają do amen.
A tramwaje? Modliłyby się, ale ich w Pobożnie nie ma.
W Pobożnie wszyscy się modlą poważnie, nie tak jak my: nawet pieśni wielkanocne organista gra jako pogrzebowe.
Jeśli w Pobożnie dziecko jest niegrzeczne w kościele, następnej niedzieli jego krewni muszą dokonać auto da fé.
Chciałbym z Tobą zaśpiewać Hosanna.
(Ale nie mogę, skoro należę do krukowatych.)
Nie pisz tylko, jak to się kończy – ostrzega mnie A., która dobrze zna – tyle razy już jej opowiadałem – eskimoskie obrzędy według Maussa.
Ta mgła nie ma nic wspólnego z Casparem Davidem Friedrichem. Nie ma nic pomiędzy. Nie ma nas. Nie ma Polski. Na latarni wrzeszczy wrona.
(Vladimir Nabokov, Szczegółowy rysunek skrzydła/ Genitalia samca nieznanego gatunku z Labradoru)
Nie da się znaleźć nic bardziej nielubelskiego od ludzi, którzy tańczą w chmurach.
W gruncie rzeczy tu jest smutek – piszę z przystanku Zana do M.
Przy stole wciąż o śmierci, choć to zmartwychwstanie.
– Do domku na-sze-go – Dziecko za to ma dość świąt.
A co jeśli skończymy jak pan Franek, co wyjada kanapki na bankietach i ma wizytówkę emerytowany urzędnik?
(E. Hartwig, Lublin, ul. Lubartowska, 1964)
– Po co ratować owieczkę z połamanymi wszystkimi nóżkami? – komentowałem A. fragment jakiegoś kazania z wieczornego czuwania.
– Po co Calineczka ratowała jaskółkę? – odpowiedziała pytaniem A.
Z tym sprzętem – mówi Jo. – osiągnęłam już wszystko, nie mogę osiągnąć większej doskonałości.
W końcu w sierpniu, udaje mu się przytulić do cudzego, ciepłego swetra.
Mapa jest podstawowym narzędziem pamięci: ta ławka, ten przystanek, ten trawnik, to drzewo.
Siódma. Czterech mężczyzn stoi pod przychodnią. O czym myślą?
(Don McCullin, Stado prowadzone do rzeźni, ranek na Caledonian Road, Londyn, 1965)
W letnim ogrodzie lądują ważki. Świat składa się z rzeczy naprawdę prostych. Brakuje ci czasem długich rozmów i listów.
Lekcja upadku dla państw zadufanych w swoje wieczne przeznaczenie
Oprócz tego, że Lublin jest miastem melancholii, bywał też miastem cudowności
Serce Wyżyny. Konwój hamuje. Omija przejechanego psa.
sztuka wicia umiera
moje miasto teraz śpi i choć mieszkam w nim cały czas, to ono istnieje dawno temu, więc nie da się do niego wrócić
Mapa jest rozpaczliwie dokładna
przyzwyczailiśmy się na tym Wschodzie do życia z widmem sąsiadów
Uwielbia używać łacińskich nazw roślin i zwierząt oraz wyrazów obcych, czym zapewne odróżnia się od mieszkańców Horodła, Dubienki i Kodnia.
Największy zawód nad „Jutro spadną gromy” przeżył mój wewnętrzny etnograf
pierwszy wpis, w którym rozwinąłem skrót Lu.
kronikarz konsekracji dziewic
kanapa stoi na linii demarkacyjnej
Nietzsche nad rosołem
Tak więc siedzimy we dwójkę, heteroseksualna para, na filmie o środowisku gejowskim w Szwajcarii w latach pięćdziesiątych.
dyskretnie podejrzeć laicyzację
Naprawdę umarł Bóg
Wtedy (trzy tysiące lat przed naszą erą) już wymyślili śmierć.
Neurotyczny związek z miastem to jedna z najlepszych definicji tego jak mi tutaj jest
Przyszedłem dzisiaj do pracy tylko dlatego, że została w niej książka, którą czytuję w autobusach
Nagły atak lubelskości
Trolejbusy machające przegubami, trolejbusy we mgle
A te drzewa nie były ani rozwojem, ani inwestycją, ani przyszłością
Kiedy religia wypełnia cię za bardzo
stał w jakiejś przeszłości, tam, gdzie Solna, czerwony maluch i dzieciństwo
To miasto, jeśli wyjdziesz p o z a , wydaje się być całkiem szczęśliwe.
Gdzieś tam niczego nie ma. Brakuje mi dowodów na istnienie Lu.
Norweska młodzież biega po korytarzach hotelu. Na śniadaniu pachnie sterylnie i parówkowo. Niezauważenie przy stoliku po przekątnej siada Julia Hartwig.
Będą mijać epoki brzydkich jesieni i pięknych jesieni.
A może szczęśliwym można być w Garwolinie?
Patrz całowaliśmy się na tych schodach w tamto przedwiośnie
Patrzy na mnie z jej pleców ogromny motyl ludzkimi oczyma. Motyl ma korpus przebity mieczem. Między łopatkami kapie krew. Całe szczęście na łydce obok śpieszy się królik od Alicji.
Wyścig flag to liczyło się naprawdę. Austria, six points, Autriche, six points.
Dz Urz 