Dziennik. Mapa miasta na Wyżynie

 

Kocham tylko moją ciszę wyżynną. Przeobraziłem się i ustami odmienionymi smakuję owoce wiecznie te same. Melancholia, nieznaność rzeczy i cisza moja oplatają mnie szarymi strugami dymu. Rozdzwaniam się melodiami samotności i psalmów. Jasna wyżyna słucha (Józef Czechowicz). 

Pora nieprzychylna. Ślęczę nad wirtualną mapą, oddając się wirtualnej melancholii w wirtualnym mieście. Ono akurat jest znajome, wystarczy mi mapa, by poczuć jego smutek. Mapa czyli zapis miejsc, których obrazy przechowuję i które dla mnie coś znaczą. Mapa miasta utraconej przeszłości. Mnie, którego już nie ma. 

Autobus, którym jechał do szkoły w ciemny poranek (numeracja autobusów systematyzuje wspomnienia i ułatwia ich umiejscowienie). Znajome spacery. Drzewa, które widział z okna. Następnie: księgarnie, sklepy mięsne i AGD, pekaesy zajeżdżające na Rogatkę, przedszkole na parterze dziesięciopiętrowego wieżowca, górnicza orkiestra. I jeszcze: miejsca ludzi w oknach, widoków ze śniegiem, niebieskich trabantów, miejsca z powodu siebie i miejsca z powodu kogoś.

Mapa jest rozpaczliwie dokładna (26.01.2016, roztopy).

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s