Niedoczekania

umrzeć trzy dni przed Noblem

Ulotka, którą włożyłem w książkę

Gdy na ulotce dostrzegam portret wręczającej. Przezornie chowam do książki. Patrzę, czy nie podejrzewa. Przykro tak przed deszczem wprost między petami.

S. Johansson, Akt kobiecy w lustrze, fot. cyfrowa, 2011

w bezustannym konflikcie między penelopecruzistami a johanssonistami

Anonim, Martwy Michael Jackson na łożu śmierci, fot. cyfrowa, 2009

z przemysłowej kamery szpitala uniwersyteckiego w Los Angeles

Piątek, koniec września

wrona rzuca swój orzech pod świętą Anną wytrwale

Autora bloga antykwaryczne

Potem napisałem list, ten, że zawsze. Zapisałem go w innym alfabecie i tam znowu coś o sercu, itede itepe.

Autora bloga awaria

Czy komunikat „Pociąg stojący w kierunku Kabat odjedzie w kierunku Młocin” nie jest metaforą polskości?

Autora bloga apatia

Dzisiaj na przykład śniły mi się Tatary zimą, osiedle przy FSC, Mełgiewska 7/9.

Wtorek, początek jesieni

Teraz przyglądam się burzy w domku z poduszek

Stara Miłosna

jest coś miłosnego między mną a tobą

Ogarek

Smutna jest wolność, co ma takich bohaterów.

Podróż na południe. Ostatnie

O dwudziestej trzydzieści serpentynami z barierką chroniącą od dna Adriatyku, autor bloga powoli odkrywał dlaczego ostatnim słowem Polaków jest „O! ku…!”

Podróż na południe. Fotografowanie (odc. 2)

Jeśli ani poetą ani fotografem, może jednak powinienem pozostać zwyczajnym urzędnikiem?

Podróż na południe. Dubrownik

Podróż na południe. Ljubljana

Czy jeśli te kasztanowce też są o dwadzieścia lat starsze
to też im bliżej śmierci?

Podróż na południe. Mostar

Przewodnik spokojnym drukiem wyjaśnia, że tutaj mordowali, gwałcili i burzyli.

Podróż na południe. Sarajewo

Pali się tutaj papierosy i popija mocną czarną kawą, przez co czuję się jak przeniesiony nagle do dzieciństwa do mieszkania na Marchlewskiego.

Podróż na południe. Fotografowanie

w Sarajewie fryzjer o twarzy rzeźnika w samotnym gabinecie luster; wieczorem białe siostry w białych sukienkach na białych marmurach dubrownickiej starówki; czarnoloka sprzedawczyni wachlarzy przy moście w Mostarze; palące w strojach ludowych na trenczyńskim rynku.

Podróż na południe. Autor bloga wyjaśnia

Albo kształty opakowań kawiarnianych cukrów. Można by. Najprościej można by jednak stan dróg, napisy na drogowskazach, krajobrazów migotanie.

Argonauci drogi krajowej nr 17

Nienapisane są przygotowania do podróży:
szelest toreb, poszukiwania długopisów.
Czy wzięliśmy? Tak, wzięliśmy. Ale właściwie dlaczego?

Różne miejsca

Ulewa zastaje mnie punktualnie o szesnastej. Drugi dzień.

Pięć

już dwadzieścia centymetrów Ameryka uciekła od Europy.

Powieści, które nie istnieją

Gdybym był Pilchem odkrywającym Masłowską, ale cóż, jestem tylko prostym autorem bloga

Gore

Jakub Szela stoi na czele Czerwonych Khmerów i czerwonogwardzistów z „Prowadzących umarłych”. Niebezpieczny jest śpiew R.U.T.A. potraktowany jako zawołanie.

W Lu. dziewięćdziesiąte urodziny Julii Hartwig

Właściwie dopiero tort wzbudził żywsze zainteresowanie. Ogonek do tortu a czekoladowy był i palce brudził. Jedliśmy tort na Krakowskim, dzieci czyhały na cukrowe różyczki.

Fragmenty. Arabeski

Piękny incipit bym miał, będąc arabskim poetą

Fragmenty. Auta

Kiedy nie mogłem zasnąć albo się bałem, liczyłem samochody na Jana Pawła

Krakowskie Przedmieście, środa po południu

Tego dnia nie dopełniłem rytuału,
nie wypiłem porannej kawy na rogu.

kawiarnia my’o’my

Dobrze było nam rozmawiać, choć czaił się
jeździec apokalipsy: cień ćmy w abażurze.

Wilanów, niedziela po południu

Jaki on mały – pomyślałem w ogrodzie za pięć złotych, wspominając ogrody Schoenbrunnu albo martwy Charlottenburg ubiegłego lata. Willa taka podmiejska, podrzymska. Barok nie do zniesienia w kolorze ajerkoniaku.

Świętojańska, sobota wieczór

Pod numerem Świętojańska 13 sprzedawczyni pierogów wyczekuje. Piękne zdjęcie byłoby.

Aleje Jerozolimskie, piątek wieczór

Zawsze przy nim myśl o wstydzie. Tak jak wtedy na dziedzińcu Justus Lipsius, kiedy uświadomiłem sobie, że to wicepremier mojego kraju.

Święta Anna, piątek rano

Znów tak pójść, zostawić miasto. Patrzeć na ulice zupełnie inaczej. Oddychać: zapach świtu, zapach południa, zapach nocy. Myślałem, że jeszcze spotkam. Ale oni odeszli.

Autora bloga proza w Wa.

Podchodzi Andżela. Andżela wygląda jak Pippi Langstrump i zadziera głowę. Czuję jej wzrok na mojej okładce. Co pan robi? Czy w dzisiejszych czasach nieznajomi mogą rozmawiać z dziećmi na ulicach? Czytam. Zdecydowałem się.