Heidegger stoi przy studni przy swojej górskiej, wiejskiej chatce. Sprawdzam na mapie gugla: tam za mgłą wcale nie ma uroczej doliny, garaże i domy wstępują na zbocze.

Jak pokazuje książka Nowickiego istnieją dwie wersje tego zdjęcia – przywołane w książce „oszukuje”: autor na drodze wiodącej przez pole bitwy poukładał kule armatnie

Nie lubię takiego stylu książek naukowych: gawęda czytana głosem Krystyny Czubównej.

Piękna była ostatnia złota jesień w Jugosławii.

Co jest warte życie, jeżeli nie ma w nim zła, wyrzutów sumienia i płaczu?!

Jakie to dobre, jakie gęste, jakie mięsiste, ale zaraz dochodzę do opisu amputacji palca.

Autorka nalega, by wieczór autorski odbył się w Lublinie.

Mogliby te listy napisać jacyś chińscy poeci.

Przyglądał się okładce nawet, gdy już mu ustąpili miejsca. Zaduma religijna – oceniłem pobieżnie.

Pius XII wybucha. To punkt kulminacyjny książki Leociaka.

Ta książka ma strukturę snu.

Pierwsze akapity są kuszące: łatwo wyobrazić sobie białą wioskę z niebieskimi dachami i rybackimi kawiarniami na nabrzeżu.

Bo, czy tego chcemy, czy nie, ludzie i narody nie mają kryształowych historii.

Trudno się nim delektować, ale nie sposób przejść obojętnie.

Dlaczego chłopcy-narodowcy bez względu na narodowość zawsze wyglądają tak samo?

Od kilku dni dużo uważniej przyglądam się swoim snom.

To nie był rok czytania, podobnie jak to nie był rok wielu innych ważnych rzeczy. Ustalmy, że po prostu był.

Niemniej – na literaturze się nie znam, „Pani Bovary” nie czytałem.

A nuż, ktoś uzna, że taka myśl to zbrodniomyśl.