Oriana Fallaci, Pasolini. Niewygodny człowiek, Świat książki 2018

pierpaolo5_400x400
(Dino Pedriali, Pier Paolo Pasolini, październik 1975, źródło: https://kinoimages.wordpress.com)

Od niego zaczynam. Fascynacja po dwóch filmach. Pier Paolo, zmasakrowane ciało znalezione w Ostii na plaży. Pisze Oriana: zbyt nienawidziłeś grzechu, seksu, który dla Ciebie był grzechem. Zbyt kochałeś czystość, niewinność, w których widziałeś zbawienie. A im mniej czystości napotykałeś, tym bardziej się mściłeś, poszukując brudu, cierpienia, wulgarności (s. 52).

(Ostia. Miejsce śmierci świętej Moniki, matki Augustyna, który wynalazł obsesję grzechu i cielesności).

Oriana – tu powinno być też jej zdjęcie. Nawet jako przyjaciółka jest bezkompromisowa, wytykając Pier Paolo tkwiące w nim sprzeczności.

Ta cienka książeczka nie jest jednak – tak mi się wydaje – o Pier Paolo i o Orianie, mówi bowiem o tym jak być dziennikarzem. W epoce ziemców i innych płazińców, Oriana jest wzorem jak być etyczną. Wbrew obelgom i oskarżeniom, wbrew sankcjom karnym, nie decyduje się ujawnić swojego informatora. Sumienie jest ważniejsze niż okoliczności. Zapomniany – w świecie mediów, wybacz M.! – organ duszy.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s