Autorka nalega, by wieczór autorski odbył się w Lublinie.

Mogliby te listy napisać jacyś chińscy poeci.

Przyglądał się okładce nawet, gdy już mu ustąpili miejsca. Zaduma religijna – oceniłem pobieżnie.

Pius XII wybucha. To punkt kulminacyjny książki Leociaka.

Ta książka ma strukturę snu.

Pierwsze akapity są kuszące: łatwo wyobrazić sobie białą wioskę z niebieskimi dachami i rybackimi kawiarniami na nabrzeżu.

Bo, czy tego chcemy, czy nie, ludzie i narody nie mają kryształowych historii.

Trudno się nim delektować, ale nie sposób przejść obojętnie.

Dlaczego chłopcy-narodowcy bez względu na narodowość zawsze wyglądają tak samo?

Od kilku dni dużo uważniej przyglądam się swoim snom.

To nie był rok czytania, podobnie jak to nie był rok wielu innych ważnych rzeczy. Ustalmy, że po prostu był.

Niemniej – na literaturze się nie znam, „Pani Bovary” nie czytałem.