Do potomności przejdą nie moje, a tylko Twoje listy

Trapi mnie moja czterdziestka i cały ten przełom starości

Za bardzo się przyzwyczajam do cudzego życia.

Oni to mieli z tymi listami świra

nawet nadzwyczajne osoby są zwyczajne

O potrójnym Jarosławie

Lubiłam ich, ale przy bliższym poznaniu bardzo tracą

Chciał być wielki i ostatecznie przegrał

Jarosław na każdej stronie zdaje się powtarzać: lepiej jest żyć

proza jest tak perfekcyjnie skonstruowana, że mimo upływu osiemdziesięciu lat z łatwością współodczuwasz z bohaterami

Nigdy nie potrafił nazwać ani opisać jak Jarosław tego uczucia, tego zapisu w pamięci, tej nagiej Feli rozczesującej na łące swój warkocz, nieuchronnie i nieodwracalnie przeszłej chwili.

Życie nie jest linearne. Jest sumą spotkań i rozstań, pojawiania się i znikania. Ludzie też pojawiają się i znikają

ma dość męczeństw, porywania się z lancami na czołgi, pisania protestów

Iwaszkiewicz z 1926 roku jest antypatyczny. Egocentryk i megaloman. Ciężko brnie się przez jego narzekania a jakby niezauważana, w dali, pozostaje Hania ze swoimi lękami, religijnością, chorobami, melancholią i fulguryną w litrowych butelkach (co to jest fulguryna? jak działa? tego niestety nie napisano w skromnych przypisach).

Kili-Kili…, Mój Syńciu…, Kiciuniu…, Ciupaseczku….

Ciało jako główny punkt odniesienia

ciągłe poczucie osamotnienia, samotne zwiedzanie i zachwyt nad miejscem, ciągłe poczucie Sein zum Tode