Wieczór znowu pachniał. Tęskni się długo do takich wieczorów, pewnych, ciepłych, gdzie zza bloków wschodzi księżyc, gdzie pije się lemoniadę na leżakach i rzuca piłką po trawie, i chce się, żeby trwał. K. wróciła z wojny. Dziecko chciało rysować kredą po chodniku a ja chciałem zapamiętać każdy szczegół.
(Jeanne Moreau i Miles Davis podczas nagrywania muzyki do filmu „Windą na szafot”, 1957, Getty Images, źródło: tumblr.com)
Jak mógłbym pisać pięknie jak kiedyś, skoro myślę o nim?
Odcięli mnie od codzienności: i tak nie chciałem wracać.
– Nie mam macicy – mówi pątniczka z Polski, więc cóż mogę od siebie wrzucić w ogień?
Olhão: jeszcze jeden labirynt Minotaura
– Did you sleep well?
– Actually I have insomnia.
Opuścić, czyli trochę umrzeć.
Najbardziej u fryzjerek lubił milczeć.
Mam trzydzieści siedem lat i nie lubię patrzeć w lustro. Coraz rzadziej używam wyobraźni, przeraża mnie pisanie dziennika.
A co jeśli skończymy jak pan Franek, co wyjada kanapki na bankietach i ma wizytówkę emerytowany urzędnik?
„Niewypowiadalne pożądanie” uobecnia się w dziennikach zazwyczaj w trybie nostalgii i komemorytatywnej ewokacji, cofając teraźniejsze wypadki w przeszłość.
Gdybym z rzeczy zwyczajnych umiał wydobywać ich smak, wtedy mógłbym pisać chociażby o dachu.
Nowy tydzień dobrze rozpocząć od kłótni w jakiejś zastępczej, błahej sprawie.
– Pozwoli pani, że przeczytam pani swoje wiersze? – Pan Poeta wyszedł z wąskiego stoiska na stadionie.
Małe okręgi zachwytów.
Pielęgnowałem w sobie dosyć idylliczne wyobrażenie placów zabaw.
Służyć naszym gościom, karmić ich
I rozweselać.
Czemu by nie utrwalić widoków z drogi krajowej numer siedemnaście albo dziesięciu miejsc obsługi pasażera na autostradzie wolności?
Niezaspokojona ciekawość ciał obcych.
Czule myśl o chwilowości czułości.
Strzeż się oschłości serca – powtarzam wers księcia Zbigniewa.
(Fragment jednego z nagrobków na cmentarzu Stubenrauchstraße w Berlinie)
(Mervyn O’Gorman, Christina w czerwieni, 1913)
A może chodzi tylko o sny?
(E. Hartwig, Lublin, ul. Lubartowska, 1964)
– Po co ratować owieczkę z połamanymi wszystkimi nóżkami? – komentowałem A. fragment jakiegoś kazania z wieczornego czuwania.
– Po co Calineczka ratowała jaskółkę? – odpowiedziała pytaniem A.
Co za obrzydliwy słotny poranek jak ze środka listopada i jeszcze to.
Że się nie jest, kim się mogło być, że się jest tym, a nie innym, że to, co dawne minęło – przestań o to się troszczyć.
Całe pęki wierzbowych gałęzi wnieśliśmy do kawiarni przy hali.
Cio to? – pyta Dziecko i zaraz zasypia, nie czekając odpowiedzi, że to samolot. Może się domyśla. Nadchodzi pora odlotu z ciepłych krajów.
ani do ogrodów, ani na wulkany
Skończyłem 37 lat.
Dziewczęta wbiegają po schodach, jasne ich światło
Z tym sprzętem – mówi Jo. – osiągnęłam już wszystko, nie mogę osiągnąć większej doskonałości.
Raz w tygodniu rozmawia z Bogiem, który pomaga mu na budowie.
Prawdopodobnie nie było tego dnia.
Podudzie św. Mamuta jest jedną z głównych relikwii w muzeum diecezjalnym.
Niech kobiety się dowiedzą jak kocha je władza.
Taki Otto Mueller w wersji Nan Goldin.
Wysiadać na Bełdan to prawie jak wracać do dzieciństwa.
Popołudnie, w którym po raz pierwszy przybył do Anglii, było chłodne i wietrzne.
Jest siedem planet, trzy nadają się do życia. Na naszej mieszkamy my i Dziecko.
Boże, dlaczego nie mam szuflady?
Ta słoneczna rzeka to albo Styks albo Lete, a ów mężczyzna zrozumiał już dokąd płynie
Opatrzność zdecydowała się dofinansować koledze fotowoltaikę.
Niezwykle spokojnego autora bloga są z równowagi zdolni wyprowadzić jedynie narodowcy i kurierzy.
Zwiedziłem kościół iluminatów.
Cóż można zrobić innego jak nie zaprosić montera, co światłowody połączy, pudełeczko z sygnałem postawi i pozwoli autorowi bloga pogrążać się w swoim nałogu?
Kto by nie chciał sobie o dziesiątej wieczorem podnieść poziomu glukozy?
