Coś cyka w tramwaju. Może bombę ukryła
ta uczennica z prawej w pepitkę, w pudełku niebieskich cameli
Podchoinkowe (odc. 3)
Straszno mi stawiać tę datę – tak daleko się zajechało już w tym XX wieku i jakoś smutno zarazem
Podchoinkowe (odc. 2)
Iwaszkiewicz z 1926 roku jest antypatyczny. Egocentryk i megaloman. Ciężko brnie się przez jego narzekania a jakby niezauważana, w dali, pozostaje Hania ze swoimi lękami, religijnością, chorobami, melancholią i fulguryną w litrowych butelkach (co to jest fulguryna? jak działa? tego niestety nie napisano w skromnych przypisach).
Dziennik (01/01/13)
Nie trzeba było k…a wysiadać z tego autobusu
Trzysta sześćdziesiąty szósty
Życie – wygląda na to – składa się z całkiem przyziemnych czynności.
Dz.U. Pictures presents „Kurczak ze śliwkami”
To rozpamiętywanie przeszłości to jedno z głównych zajęć melancholików
Dz.U. Pictures presents „Misiaczek”
Fabuła taka, że wstydzisz się za bohatera, zwijasz się w fotelu, żeby nie patrzeć na to jak sobie nie radzi.
Notatki osobiste
Sto lat miało być razem, innej wersji nie przewidywał.
Podchoinkowe
Kili-Kili…, Mój Syńciu…, Kiciuniu…, Ciupaseczku….
Dziennik świąteczny
gdybym nie próbował ustawić Jezuska na choince, prawdopodobnie nie wypadłby ze żłóbka. Teraz szukam kropelki, żeby Jezuskowi przykleić główkę.
Nieistniejący
Budki telefoniczne na poczcie na ulicy Radości albo w metrze Służew. Wypracowania na papierze kancelaryjnym. Listy czekające w skrzynce. Trzydzieści sześć zdjęć do wykorzystania.
Dz.U. Pictures presents „Anna Karenina”
Pięknie jest w niedzielne popołudnie początku XXI wieku kłócić się o Lwa Tołstoja
Niezaistniała
Wyobrażona Wa. pułkowników – tych megalomanów sprzed Wielkiej Katastrofy – ustawia się w jednym rzędzie z Rzymem czy Berlinem Speera.
Dziennik w innych fragmentach (grudzień)
pewnego ranka budzisz się i zastanawiasz się, co dalej. Wtedy nastawiasz Brela. Nie znasz innych odpowiedzi.
Poffązkowska
Minione tygodnie obfitowały w wydarzenia
Dz.U. Pictures presents „Mistrz”
Poczucie, że sto trzydzieści siedem minut z tej niedzieli zniknęło w sposób zupełnie nieużyteczny i bezpowrotnie.
Dz.U. Pictures presents „Moonrise Kingdom”
Dla mnie „Moonrise Kingdom” to melancholijny esej, opowieść o tym, co straciliśmy, gdy staliśmy się dorośli
Dz.U. Pictures presents „Zamach”
Wyrosłem z czasów, w których uwierzyłbym, że dla jakiejś, może i pięknej idei, warto czynić zło. Nie warto więc wysadzić się w restauracji pełnej dzieci tylko dlatego, że Palestyna jest ojczyzną, że czujesz się uciskany i niewolny. Jeśli twoja religia namawia cię do tego kroku, to albo oznacza, że ją wypaczasz albo że czas zmienić religię.
Dziennik w innych fragmentach (znowu, po kilku dniach)
Po trzecie, Tadeusz Konwicki patrzy w niebo. Na Placu Trzech Krzyży ma brązowy berecik.
Dz.U. Pictures presents „Wypełnić pustkę”
nie popadli w patos
Dz.U. Pictures presents „Sąsiedzkie dźwięki”
Zza architektury wyłania się struktura własności.
Kozmo.blox.pl Pictures presents „Słoń”
Można powiedzieć, że ckliwy i banalny, ale w tę paskudną niedzielę tego właśnie chciał autor bloga
Dz.U. Pictures presents „Pragnienie miłości”
Właściwie cały czas trzyma w mieszaninie napięcia, współczucia i chęci przejścia na drugą stronę ekranu po to, by tym sukinsynom wreszcie dać nauczkę
Dz.U. Pictures presents „Klaun”
Mysz je ser, kot pije mleko a ja jestem… no właśnie.
Dziennik w innych fragmentach (próba kolejna)
Imelda Marcos podobne tortury musiała przezywać w obuwniczym
Dz.U. Pictures presents „Trznadle”
Z punktu widzenia etnografa, „Trznadle” mogłyby być filmem o odrodzeniu etnosu równie nieistniejącego jak Słowińcy.
Dz.U. Pictures presents „Barbara”
Pisanie donosów równie jest oczywiste jak poranna kawa.
[uʃlu] 3
Jakby w swoim grobowcu zawarł cały lęk dwudziestego wieku i jakby ten cały lęk był też lękiem wieku kolejnego.
[uʃlu] 2
Chmura w środku
[uʃlu] 1
Notatki o kapeluszu
Ta myśl zawsze przy pogrzebach, że tyle narracji umiera z daną osobą i nikt już nigdy jej nie pozna.
Dz.U. Pictures presents „Miłość”
Puste mieszkanie. Przedwczoraj miałem ten sam pomysł na zdjęcia, spoglądając na opuszczone lustro, stolik do rozwiązywania krzyżówek i kubek z wiecznie zimną herbatą.
Dziennik w innych fragmentach (w listopadzie)
urna pozwala uniknąć koszmarnych zaduszkowych rozmów. Postaw chryzantemy w nogach. Znicz ustaw przy głowie.
Mielonka
„Mięso” dla pensjonarek
Eschatologiczne
Dwie kawki siedzą na Matce Boskiej.
O zabijaniu kotów. Rozwinięcie i zakończenie
Miałkość współczesności oddaje doskonale.
O zabijaniu kotów. Wstęp
Zbulwersowana czytelniczka pisze: Mnie też odrzuca tytuł. Jestem miłośniczką kotów.
Opad. Kronika
Studio festiwalowe drugie. 28 października
Czasem zdarza się film, w którym tak denerwuje cię główna bohaterka (lub główny bohater – płeć nie gra roli), że nie potrafisz niczego docenić w filmie.
Studio festiwalowe drugie. 27 października
Nie płacz. Jedz! – zasada, którą wpaja stary szkolny woźny, ocalony z bombardowanego Szanghaju. Niesamowicie mądra życiowa zasada, stająca wbrew ludzkiej tendencji do użalania się nad sobą.
Wycieczka do kina „Praha”
Wielką zaletą festiwalu „Pięciu smaków” jest to, że zmusza do wyjazdów na Pragę
Studio festiwalowe drugie. 25 października
Koszmarnie brudne mają nabrzeża w Malezji.
Kobiety na brzegu schematu
totalne przekroczenie
Lu. fascynujący
Skąd się wzięła stara studnia pod blokiem? Dlaczego jabłonie rosną przy przystanku? Dokąd prowadzi ten bruk, skoro nigdzie nie prowadzi?
Studio festiwalowe. 21 października
Majstersztykiem product placementu jest za to kilkuminutowa – zupełnie od czapy – scena w Lidlu
Studio festiwalowe. 20 października
dla miłośników kotów
Dz.U. Pictures presents „Take This Waltz”
Film bardzo sympatycznie zrealizowany, w modnym stylu obrazów filtrowanych jak przez instagrama. Reżyserka bardzo lubiła kolor niebieski i ślicznie słońcem operowała. Wizualnie przyjemny.
Studio festiwalowe. 16 października
Anty-Heidi
Studio festiwalowe. 14 października
Najładniejsze w filmie były króciutkie obrazki z przystanków Berlina Wschodniego: facet z balonikami, dzieci na skakance, odjeżdżający tramwaj.
Dziennik autora bloga, lat 32 i pół
Boleśnie uświadamia „Dziennik”, że jest tym gatunkiem literackim, który kiedyś nagle się urywa.
