w tych bezpiecznych domach, nad talerzem z zupą, zaczynał się dramat niemieckiej winy

im bardziej rozebrana główna bohaterka, tym bardziej sądzę, że jej nos mi się nie podoba

Lekkość jej opowieści zupełnie inna niż w ciężkich filmach o historii

Po głowie chodzi mi myśl o „Ślepcach” Bruegla.

Wszyscy tak bardzo ją kochają, że oczy by sobie wydrapali

Dźwięk wyparty dzisiaj przez miękkie stąpanie palców po klawiaturze albo – coraz częściej – plaskanie opuszek o monitor tabletu

Tak, w tym filmie chodziło głównie o pokazanie półnagich gwiazdeczek Disneya.

Świat jest poukładany, dopóki nie zdarzy się TO

„Tabu” jest jak stare klisze na targu w mieście na literkę B. Piękno i smutek kolonii, w których młodość.

Trudno rozstrzygnąć, gdzie kończy się dokument a zaczyna fabuła.

Zwycięstwo „Tango Libre” w zeszłorocznym festiwalu w Wa., gdzie obejrzeliśmy filmy naprawdę dobre, świadczy o modzie na lekkostrawność, miałkość i hepiendowość w stylu „Nietykalnych”.

Pięknie jest w niedzielne popołudnie początku XXI wieku kłócić się o Lwa Tołstoja

Dla mnie „Moonrise Kingdom” to melancholijny esej, opowieść o tym, co straciliśmy, gdy staliśmy się dorośli

Można powiedzieć, że ckliwy i banalny, ale w tę paskudną niedzielę tego właśnie chciał autor bloga

Film bardzo sympatycznie zrealizowany, w modnym stylu obrazów filtrowanych jak przez instagrama. Reżyserka bardzo lubiła kolor niebieski i ślicznie słońcem operowała. Wizualnie przyjemny.

Papierosy i maszyna do pisania, ciepły jesienny kolor Nowego Jorku. Życie staje się narracją. Wszystko jest poezja.