Odnalazłem Cię. Jak mógłbym Cię porzucić

Postanowiłem wymyślać wiersze, coś na kształt heaneyów i larkinów

Tak mnie to wszystko martwi, że biegnę do kuchni przygotować wysokokaloryczne ciasto z herbatników, mleka w proszku, margaryny i kakao, żeby było gotowe jak wrócisz.

Mieszkańcy miasta umierają na spiekoty

zmieniają się nazwiska w dowodach, miasta zamieszkania, adnotacje: stan cywilny

Jak pasikonik w pudełku po brzoskwiniach

miasto zupełnie peut-être

Siedem miliardów, a nie ma z kim porozmawiać

Deszcze przechodzą w burze, burze w grad, grad w tornada

Przylepiają się w autobusie

Za tym przystankiem, na którym wracamy z arkadii, jakieś dwieście metrów stamtąd, leży pod drzewami Herbert przysypany

Reszta jest na papierze, czyli jest naprawdę

Nawet fałsz wyczuwam w tym, co piszę. Coraz bardziej nieskładnie

Jakby teraz już nic nie miało się wydarzyć, jakby zaraz miało stać się wszystko.

czemu głowę niesiesz w foliowym worku

Jest dzień zwyczajny, słońce wzeszło o tej, a zajdzie o tamtej

Dziwiłem się Iwaszkiewiczowi, że tak pilnie obserwował jak się starzeje

Po zupie według przepisu Kasi Tusk całą noc dręczyły mnie koszmary

miasto rzygało wiosną i optymizmem.