Poza tym występuje w nim – o zgrozo! – lesbijka oraz pojawia się prezerwatywa

Na „Raj: Miłość” Ulricha Seidla czekałem już od depesz z Cannes

Jeśli gdzieś u zarania teatru leży zastępowanie zmarłych, odgrywanie ich ról, to „Alpy” są filmem o początkach teatru.

Palma przecież może zamienić się w świerk

Całość robiła wrażenie skondensowanej telenoweli

Powinno brzmieć „Chwała dziwek”, a właściwie – szukając odpowiednich synonimów „Godność dziwek”.

Duński dramat (nawet jak piszą, że komedia, wiadomo, że dramat)

Dla mnie jest nie tyle opowieścią o relacji człowieka i zwierzęcia, co historią o braku etyki w nauce.

bez pracy nie ma kołaczy (sushi?)

jest karnawał: odreagowanie dominującego dyskursu

barbarzyńcy stoją u bram, barbarzyńcy wykarmieni przez nasze podatki i państwowe transfery

o tragicznym wyborze między miłością swojego życia a miłością do ojczyzny, opowieścią o powinności. W gruncie rzeczy to też bardzo patriotyczny film

Główną oskarżoną za wywołanie wojny czyni Labaki religię.

Obrazoburcze jest stwierdzenie, wobec setek zadowolonych widzów w Polsce i na świecie, że mi się tak średnio podobało

Bohater filmu, niesamowicie zagrany przez Seana Penna mógłby mieszkać w Lu. Ta sama w nim gorycz, ten sam niepotrzebny smutek, takie samo poczucie zmarnowanego życia.

Brak nieustający, drzazga, która nie daje się wyjąć.

Na pierwszy rzut oka „Lily” to opowiastka z morałem w stylu Coelho: idź za głosem serca; rób, co kochasz; dostrzeż tylko, że świat jest piękny; masz ciało, więc się nim ciesz.

Bardziej przekonująca była Holland, która coś zająknęła o idiotycznej wydmuszce. Lubię obserwować te małe środowiskowe zawiści, więc tym bardziej poczułem się zachęcony.

To wróżki spełniają życzenia, a nie jakieś czarodziejki

Nie trzeba z pustym żołądkiem chodzić na smutne filmy

Za Sarah Horvath daję pół punktu więcej

Pamiętacie taki serial? Mieli robocika do rozbrajania ładunków

Film musi zadowalać gusta chodzących do kina, a bohaterowie „Ewy” rzadko zapewne do niego zaglądają.

Pierwsza w historii retransmisja maratonu filmowego

nasze przeczucia kazały nam omijać szerokim łukiem polskie kino

Film skrobie, wierci, zdziera, coraz bardziej ogłupiając uszy i oczy.

Taka tęsknota w tym filmie, który momentami pozwalał turlać się ze śmiechu, za życiem w prawdzie, za zwykłym życiem

to jak się rozjeżdżają losy i zostają tylko fotografie, podczas gdy ludzie stają się sobie obcy albo wrodzy

Bracia Dardenne są dla mnie takim samym symbolem Belgii jak Brel