O wyższości Plant

Zamykasz oczy, słyszysz melodię, widzisz Planty. K. prześwituje przez liście, stukot tramwajów albo plac na Groblach – moja pierwsza wycieczka do K., jesień, moje pierwsze z K. wspomnienia. Tekst i K. w nierozdzielnym związku. Turnau śpiewa:

Czy zdanie okrągłe wypowiesz,
czy księgę mądrą napiszesz,
będziesz zawsze mieć w głowie
tę samą pustkę i ciszę.

Słowo to zimny powiew
nagłego wiatru w przestworze;
może orzeźwi cię, ale
donikąd dojść nie pomoże.

Zwieść cię może ciągnący ulicami tłum,
wódka w parku wypita albo zachód słońca,
lecz pamiętaj: naprawdę nie dzieje się nic
i nie stanie się nic – aż do końca.

Czy zdanie okrągłe wypowiesz,
czy księgę mądrą napiszesz,
będziesz zawsze mieć w głowie
tę samą pustkę i ciszę.

Zaufaj tylko warg splotom,
bełkotom niezrozumiałym,
gestom w próżni zawisłym,
niedoskonałym.

Zwieść cię może ciągnący ulicami tłum,
wódka w parku wypita albo zachód słońca,
lecz pamiętaj: naprawdę nie dzieje się nic
i nie stanie się nic – aż do końca.

A teraz grom z jasnego nieba. Czytam jakąś osiedlową gazetkę w Wa., a w niej Michał Zabłocki, autor tekstu wyjaśnia, co autor miał na myśli. I co? Żadnych Plant, żadnego placu na Groblach. O Żoliborzu tekst, dokładniej o Parku Żeromskiego, tym z watą cukrową, gromadami nieletnich i fortem. Cała magia włebwzięta.

A ten tłum co zwodzi: czyżby to smutni ludzie na przystanku 122?

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s