dziennik 3/22

Piet Mondrian, Kompozycja z czerwonym, żółtym i niebieskim, 1921 / El Lissitzki, Gabinet abstrakcji, 1927 (rekonstrukcja)

– zrobię sobie tabliczkę nie lubię muzeów – zapowiada Dziecko, lat sześć i chodzi na czworakach po sali neoplastycznej. za nim pełza pan strażnik dbający o pięć milionów dolarów w ramach. popołudnie w łodzi. awangardowe muzeum.

ach w te pikassy, mondriany i leżery: móc się zanurzyć prosto z pociągu co łka. prosto z zapadającej w wieczór kamienicznej łodzi. wystawa jest nieduża, ale oniemia. co sala to zaskoczenie albo zachwyt albo och i ach.

potem poszliśmy do piekarni, która wieczorem podawała makaron, taki ulepny ze śliwkami i orzechowym sosem, a właściciel gładził brodę tak samo jak trzy lata temu, kiedy też tu przyszliśmy z M. i J. ze śniegu w trzech króli. robiliśmy te same zdjęcia i nawet sweter A. był jak wtedy.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s