Hiroko Oyamada, Ogród

Figurka bogini płodności z kultury Valdivia, ok. 2500-1500 p.n.e., Ekwador, źródło: pinterest.com

„Ogród” jest prozą wilgotną. Każde z opowiadań zawiera w sobie wodę: ukryte studnie, zarośnięte stawy, jeziora, wymykające się piskorze. Samo czytanie przypomina mozolną wędrówkę po bagnach – a po bagnach, dzięki J. i M., chodzimy sporo. Rozsuwanie szuwarów języka, zagęszczenie słów, znaków, przeciekanie narracji, plum, plum, krople spadają na strony. Idę przez jeszcze senny Ogród Saski, żołnierze przy grobie prowadzą ożywiony dialog.

Jest w tych opowiadaniach coś archaicznego. Większość z nich mówi o spełnionym bądź niespełnionym oczekiwaniu na dziecko. Wokół ciąży, macierzyństwa i kobiecości układają się fabuły. Wszystko oplata niesamowitość: tajemnicze obrzędy jak wróżeganie (których stylizowany na etnograficzny opis byłych etnografów przyprawia o gęsią skórkę), niespodziewane pojawienia się owadów czy jaszczurek (istot należących do sfery akwarycznej). Dodaj do tego wilgoć, a otrzymujesz historię na wpół mityczną. To dlatego wertuję strony internetu, by odnaleźć wizerunki najpierwszej z bogiń wypełniającej kobiece łona i dającej obfitość ryb. Europejscy muzealnicy nazywali ją z wyższością Wenus, dodając skąd. Ale ona jest starsza niż Wenus. To dla niej hołdem jest „Ogród”.

W piątkowy wieczór na stacji metra ktoś nad uchem krzyknął mi Tytuł książki! Odwróciłem się, obok stał rudobrody zniszczony mężczyzna: jakieś podrzędne bóstwo chtoniczne.

(tłum. Anna Wołcyrz)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s