Kazimierz Orłoś, Między brzegami

między brzegami
Zbigniew Geppert, ilustracja z okładki „Między brzegami”, 1961

(…) skręciliśmy z drogi na kartofliska, w dół, gdzie była mgła, która z drogi wyglądała jak białe płótno, ale kiedy weszliśmy w nią, była tylko czymś zimnym i wilgotnym, za czym wieś i droga znikły, i las także (…) A na polach blisko drogi palili badyle i powietrze pachniało dymem, tak jak mgła na dole wilgocią (s. 59-60).

Mierzeja w mojej głowie potrzebowała prozy. Ta w cienkiej książeczce wycofanej z biblioteki w Bejdach ma ponad pół wieku. Ludzie wydają się w niej jak ziarenka piasku, przyglądam się im, czytam na dobranoc A. Więcej złych zakończeń niż dobrych. Chłód i upał namacalne.

Bohaterowie i sam tekst się zestarzeli, obrazy zrobiły się czarno-białe jak w telewizorze z mojego dzieciństwa (zapisałem to zanim natrafiłem na adaptację filmową opowiadań – tutaj), tylko melancholia Mierzei wciąż taka sama jak nad chłodnym morzem.

(Kazimierz Orłoś, Między brzegami, Państwowy Instytut Wydawniczy, maj 1961)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s