Whiplash

 

 

(Spojler) Taką ładną dziewczynę z Arizony, Nicole (Melissa Benoist), zostawił główny bohater, bo on chciał być wielki a ona nie miała sprecyzowanych planów życiowych, nie poszła do najlepszej szkoły i przeszkadzała mu w jego wyjątkowym życiu. (A. komentuje pierwszy akapit: Ja ci dam ładną dziewczynę z Arizony).

Było dużo różnych pomysłów w cudzych recenzjach, o czym jest ten film. A dla mnie odpowiedź jest prosta: to film o chorych ambicjach, przerośniętym ego i wizji bycia największym. A przecież Salierich jest cała masa, a Mozartów niewielu. Andrew (Miles Teller) – i nie zmieni tego ostatnia scena – Mozartem nie jest.

 

 

Może dlatego całą swoją sympatię skupiłem na nauczycielu muzyki, Fletcherze (J.K. Simmons, na życzenie A. na zdjęciu), postaci dosyć kontrowersyjnej. Z jednej strony rozumiem, że nie powinno się swoich studentów nazywać lachociągami, z drugiej wiem, że – jeśli chodzi o pedagogikę – ma rację. Edukacja w najlepszej szkole nie może opierać się na głaskaniu po główkach i mówieniu good job! Trzeba umieć powiedzieć (a to przykład z życia): tłuk, nieuk, gleba kompletna, siadaj kołek! Cała edukacja dzisiaj zmierza do jednego: równanie do najniższych, pochlebianie miernocie, a gdy któryś nauczyciel, tak jak Terrence Fletcher, nie podporządkuje się tym wytycznym, należy go wyrzucić ze szkoły i wytoczyć proces. Cóż, to Fletcher ma w sobie więcej z Mozarta.

Słowa klucze: popcorn z rodzynkami, Charlie Parker

(4,0/3,5)

 

(źródło: http://www.melissa-benoist.com, tumblr.com, cinephilefix.wordpress.com)

1 Comment

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s