Rajmund Kalicki, Dziennik z zaświatów, Twórczość 2014

Dziwna rzecz z tym „Dziennikiem”. Czytam go z przyjemnością, bo przypomina mi styl mojego bloga (tak, właśnie tego).

Fascynuje się mitami i czasem. Używa trudnych słów (kilka musiałem sprawdzać w słowniku). Pisze o Jarosławie i Edwardzie (skądinąd łatwiej mu pisać, bo ich znał, dlatego zresztą kupiłem „Dziennik”). Pisze we fragmentach. Urywa cytaty. Wraca do nich: temat i wariacje. Nawet pojawia się racjonalna żona i przywołuje go do porządku. Najbardziej mnie chyba różni stosunek do fizyki, której nie rozumiem i nie umiem łączyć jej z myśleniem o kulturze.

Lubię, gdy Kalicki, archeolog, pisze o Morzu Śródziemnym, na przykład o Krecie (ciepło o niej myślę). Wypisuję sobie z „Dziennika” związek przyczynowo-skutkowy, nie wiem, czy prawdziwy, ale lubię jasną składnię symetrię wywodów: wybuch wulkanu na Therze → upadek cywilizacji minojskiej → strwożony Amenothep IV (później Echnaton) porzuca wielobóstwo na rzecz monoteizmu → pojawia się Mojżesz (resztę znamy).

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s