Dzienniki autobusowe autora bloga

Zwykle rano jeżdżę sto osiemdziesiąt. Sto osiemdziesiąt jest przedłużeniem sypialni. Przy przystankach są jakieś gwałtowne ruchy, ale potem wszyscy znów zapadają w głębszy sen.

Czasem jednak coś mnie skusi, żeby jednak nie sto osiemdziesiąt. Na przykład rogale z cukierni na jednej ze stacji metra, gdzie mogę wysiąść. Wsiadam wtedy w autobus do stacji metra, gdzie mogę wsiąść i zamiast czytać, obserwuję jak z ludzi wychodzą przyczajone zwierzęta.

Może pani zejść? – odzywka nerwowego chłoptasia do całkiem miłej staruszki zabrzmiała jak zaklęcie z Pottera. Nieważne, że dotyczyło paska od plecaka a nie opuszczenia tego łez padołu.

(Tak sobie pomyślałem, że ja bym się przejął i mogłoby to się źle skończyć, ale mam nadzieję, że to była staruszka z hepi endem).

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s