dziennik 45/26

Notatki z końca maja

1.

Skoro robinia pseudoakacja jest gatunkiem inwazyjnym, łagodne fale jej warkoczy nad ulicą są wypowiedzeniem wojny – chciałbym się bawić w metafory i porównania, ale

A. jest poważna. Właśnie ukończyła zielnik na trzydziestu dziewięciu kartach a trzy, tom jak z Biblioteki Ambrozjańskiej: zasuszoną jesień ubiegłego roku, wyjętą spomiędzy kart „Naszego dziennika” (przywiezionych z Pobożna).

2.

Egzaltowany dorasta z każdym rokiem. Salon ajfonów zmienił się we fryzjera bez umówienia. Doburzają ostatnie ostańce lipsków.

Ósmy rok robią te gwiazdy i przewroty. W miejscu Rydygiera była kiedyś ścieżka po wertepach. Dzieci wyrastają z ubrań.

3.

Nie wiem czy czynne. Siedzą w ogródku i patrzą w poranne słońce nad prezydenckim. Widać zebrało im się na sentymenty, a może poranny drink tak nastroił: kiedyś to była inna Łeba, przypomina im się lato.

4.

Mój mąż – zwierza się matka, wycieczkowa opiekunka, sezon grup zorganizowanych i peanów na cześć Mickiewicza w pełni – pływa po całym świecie, ale nigdy nie był w Krakowie.

5.

Na wysłużonej motorynce pan Hindus wiózł żonę (dziewczynę?) Ona miała ten żółty kwadratowy plecak, ten co zwiastuje pizzę albo ciepłe hamburgery z maca, on miał tylko kierownicę, ona ściskała go w pasie. Stali na czerwonym na Babce i wyglądali na szczęśliwych. A to jest przypadkowy fragment miłosny.

6.

Chciałbym na Niemena twoje uda opisać, ale każdy wers tutaj jest egzaltowany.