Dziennik. Orientalizm

Józef Chełmoński, Wiosna (Kaczeńce), 1908, Muzeum Narodowe w Warszawie, źródło: pinterest.com

Dzikie Pola zaczynają się gdzieś za Mińskiem. To wtedy zaczynam sunąć prawie po poboczu, gdy kolejne wuesi i elbei wyprzedzają setką prosto w światła białoruskich tirów. Nizina stąd ciągnie się aż po Ural, usiana niezliczonymi orłami z napisami aka albo eneszet, niezliczonymi powypadkowymi krzyżami, pamiątkami po husarzach drogi krajowej nr 2 i ich przypadkowych ofiarach, nizina polskości. Nigdzie tak bardzo nie czujesz, że Polska to Wschód, przedsionek stepów.

A jeszcze pnie, wszędzie pnie, ślady wyrąbanych drzew, aby do końca nizinę uczynić nieskończenie płaską. Ten łysy kościół, który wyrasta z parkingu, wieczorem odnajdę jego zadrzewione zdjęcie.

Zresztą pojawia się taki moment, w którym myślę, że pomyliłem drogi, że za daleko w step, że gdzieś niezauważenie musiałem przejechać most na Bugu i następny na Wołdze, i oto Turkmenistan: z przydrożnych krzewów wyłania się złoty ułan. Złoty środkowoazjatycki ułan na dalekim Mazowszu, między Koroną a Wielkim Księstwem.

Na końcu jest miasto obsiadłe wokół szpitala. Być może jest w nim coś jeszcze – nie sprawdzam – oprócz szarej bryły, do której ogonek w oczekiwaniu na zastrzyk: cudowny eliksir, żeby stąd wyjechać, żeby na to nie patrzeć.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s