Marie Aubert, Dorośli

Carl Larsson, Letni poranek, 1908, źródło: wikimedia.org

Żółty domek nad jeziorem. Nie wiem jakim sposobem, ale i on, i atmosfera rodzinnej kolacji kojarzy mi się od razu z żółtymi ścianami Carla Larssona. Larsson wraz z obracającymi się w kółko w samochodzie audiobookami Astrid Lindgren wdrukowują w nas (teraz w Dziecko) krajobraz skandynawskiej sielanki. Zamiast tego można by przecież podawać obrazy Muncha i „Dziką kaczkę” Ibsena: to w nich można szukać źródeł „familijnej” prozy Marie Aubert. Zresztą żółty domek został przemalowany na biało. Może to powód, dla którego wszystko runęło.

Bardzo szybko pozbywamy się złudzeń. W kolejnych godzinach dramat gęstnieje. Intensywność emocji, gra. Na końcu w sumie oddychamy z ulgą, że skończyło się tylko tak jak się skończyło.

Łatwiej czytać jest „Dorosłych” mężczyznom. Raczej nie potrafią odczuć całego bólu i żalu, które noszą w sobie bohaterki książki. Samotność dotyka ich zupełnie inaczej, i to kwestia bardziej biologiczna – może wypisuję herezje – niż kulturowa. Za dużo bliskich postaci odnajduję w Idzie i w Marthe, i wolałbym, żeby „Dorosłych” nie czytały. Nie ma katharsis, podpowiem, ta proza nie jest terapeutyczna.

A. się złości, że w rysach Marthe usiłuję wykryć znajome zachowania. Jesteś uprzedzony – ucina moje czytanie na głos. Dla jedynaków, tłumaczę, relacje z rodzeństwem zawsze pozostają wielką zagadką.

(tłum. Karolina Drozdowska)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s