Kroniki zarazy (36)

Sobota 81

Maleńkie podróże

Łacha zniknęła. Ścieżki prowadzą donikąd. Słychać wierzbowe głosy. Przyszła rzeka i zabrała.

Byliśmy piaszczystymi wyspami, nadwiślańskimi Robinsonami, razem a każdy osobno. Ci po prawej młodsi nieruchomo patrzą w lustro, w którym odbija się niebo. Z tyłu podobni: chowają się w cieniu – ona z telefonem i koszykiem, on czyta. Z lewej obozowiska rodzinne: dzieci wchodzą w rzekę, stają się maleńkimi kropkami ciał, trzeba je przebierać, uważać, żeby nie pomarzły. Mężczyźni mają czerwone ramiona. Pod wieczór przyjeżdża para: on starszy fotografuje młodszemu rower jak błyszczy.

Bardzo pasuje do tej niby-podróży niby-dziennik Mihaila Sebastiana. Piasek tkwi między stronami, kiedy ogłaszam światu, że istnieje:

wp-1591469022436.jpg

Tęsknota jest wędrówką chmur po niebie.
Symbol czy alegoria sam nie wiem.

Wystraszyłem kosy odsuwając wierzbową gałązkę. Trzasnęła delikatnie. Dzięcioł mozolnie wykuwał swoją dolę. Chciałem usłyszeć wilgę a wyliczyła mnie kukułka.

Skrzypy są tak stare jak dinozaury powiedzieliśmy Dziecku nad zieloną kępą. Zaczęło rozgrzebywać piach, żeby odnaleźć szkielety.

wp-1591468996363.jpg

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s