Jacek Dehnel, Najdziwniejsze

00109_2000_2000
Cuno Amiet, Krajobraz w śniegu, 1904, Muzeum d’Orsay, źródło: museoteca.com

Zrób wszystko, czego nie zrobisz po śmierci – powraca mi jak refren ta fraza z ostatniego w tomie samouczka „Umieranie: teoria i praktyka”, napisana w pociągu jak wiele jeszcze innych. Śledzę autora na fejsbuku (bardziej publicystę niż poetę), więc rozpoznaję miejsca, którymi są podpisane wiersze (byłem tam – stałem z M. nad bibułkowym Bogiem, tutaj). Potem czytam jeszcze raz. Wypisuję ich zupełną prozą:

Tych, co wyszli na jogging, a trafili na grecką wazę.
Dziecko, które dostanie klocki.
Kupujących towary ze swoich ojczyzn w szwajcarskim supermarkecie.
Babcię, która – kto wie – może wyszła z czyśćca.
Klaudiusza, który przejął władzę po niestabilnie emocjonalnym H.

Nie myślcie, że porwę się na pisanie recenzji. Czytam po raz kolejny (który już?) Odkrywam taką samą jak u Jarosława pewność tego, że życie jest (życie jest – cóż za wspaniała fraza) jedynie doczesne, a pamięć niedoskonała. Nasze rzeczy, stare zdjęcia – tylko literatura przetrwa nieco dłużej.

I jest w tym tomie polemika z tekstem Herberta, który stał się wyznaniem kanonicznym, razem z „Kto ty jesteś” i Rotą. Niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda – apeluje Pan Cogito, trochę jakby nad Polskę i polskość wzywał fatum. Dehnel oferuje sequel, w którym Pogarda jest już naszą współlokatorką. Zgubne skutki wypowiadania pochopnych życzeń.

(Jacek Dehnel, Najdziwniejsze, Biuro Literackie 2019)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s