Dziennik. Słodycz

 

(Jedno zdanie z rozmowy z J. nagle przywołuje zdarzenia sprzed dwudziestu pięciu lat. Eksperymentuję z pamięcią jak zawsze, gdy czytam M.P.)

Tamtego roku na Południu kupowaliśmy coś wyjątkowego. Wyciągało się jedno z pachnącego pudełka, rozrywało folijkę a potem kosztowało, dzieląc kęsy, żeby starczyło na dłużej. Kiedy w maju wróciliśmy, jak się okazało, na zawsze, przywieźliśmy takie pudełko w prezencie dla I. i H. i u nich stało się coś niewyobrażalnego: bez odkładania w czasie, dzielenia na kęsy, oczekiwania na więcej, usiedliśmy za stołem i zjedliśmy naraz wszystko, zostawiając jedynie drobinki wiórków kokosowych. 

Nie wiedziałem jeszcze wtedy, że to są dwa sposoby obchodzenia się z życiem i że nie da się ich pogodzić. Ciągłe wyrzekanie się czegoś, ciągły niepokój i uciekanie w rytuały albo chwytanie chwili w całości, czerpanie z niej do końca.

(24.01.2016, rano zadymka, potem szaro)

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s