Dobre książki. Keret najnowszy w twardych okładkach

Keret nie postarzał się, ale posmutniał (może to na jedno wychodzi?) Zawsze była w jego opowiadaniach melancholia i absurd, ale przedtem bardziej dostrzegałem absurd. Dzisiaj – siedzę sobie na korytarzu „Arkadii” po deserze truskawkowym – dostrzegam melancholię. Może to ja się postarzałem albo posmutniałem.

Keret: wciąż rozwody, zdrady, onanizm i samotność w Tel Awiwie. (Pozornie. Chichotałem jednak w autobusie z Lu. na plac Wilsona.)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s