Komisarz Maciejewski w sto osiemdziesiąt

Przykro mi, że tak późno dobrałem się do Wrońskiego. Jako Lu-fila nic mnie nie usprawiedliwia. Kino „Venus” jest powieścią mięsistą i rozkoszną. Komisarz Maciejewski może nie jest Mockiem, ale już Popielskiego przewyższa a Jerzy Drwęcki, z wybitnie nieudanej serii o Wa., do pięt mu nie dorasta.

Z radością obserwuję jak Wroński dobiera się do znanych mi źródeł (znanych choćby z doskonałych tomów teatru NN o Czechowiczu) i jak je sprawnie dobiera i łączy.

(Przez zaczytanie nie kupiłem dziś „Polityki”. Może nawet i lepiej?)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s