3. Palazzo Ducale

Na północy malowaliśmy sceny sądu ze szczególnym uwzględnieniem piekła. Michał był nieczuły na płacz. Demony rozrywały ciała, wiekuiste ognie płonęły bez ustanku. Chrystus odwracał z obrzydzeniem twarz.

Nad nami zatłoczony raj. Jakby piekła nie było. Twarze weneckich patrycjuszy stłoczonych wokół tronu. Mają szczęście być zbawionym już na ziemi.

(O, szczęśliwa Serenissimo!)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s