Dziennik. Zaćmienie

Porcelana

Wczoraj zatrzymałem się na Senatorskiej przy stoisku z napisem: stara, niemiecka porcelana. Oglądałem kaczuszki i baletnice, i talerzyki z München i z podróży po Danii. Ktoś już przestał na nie patrzeć i z nich jeść, stąd stara porcelana kojarzy mi się z cmentarzami. To było akurat wtedy, kiedy czytałem ten fragment z Tove:

Według moich obserwacji, przeciwności życiowe, poza rzeczywistymi katastrofami, powtarzają się dość monotonnie; on albo ona są niewierni albo znudzeni, praca przestaje dawać zadowolenie, tracą również kształt rozbuchane ambicje i marzenia, czas szybko robi się coraz krótszy, rodzina zachowuje się w sposób niezrozumiały i przerażający, przyjaźń mimochodem ulega zatruciu, człowiek zajmuje się gorączkowo rzeczami bez znaczenia, podczas gdy to, co nie do naprawienia, toczy się nieodwracalnym trybem (Podróż z małym bagażem, s. 129).

Znaki

Pierwsze oznaki nadciągającego kataklizmu: rano, w kawiarni zepsuł się ekspres.
Pisze Jo.: trzmiele przestały latać.
W toalecie było nadzwyczajnie ciemno.

Wypatrywanie

To stoimy z P. pod szybą, na którą narobiła wrona, szybą mojego urzędowego okna, przez które widać tylko niebo i słońce. Akurat dzisiaj pół słońca, nawet trochę mniej. Stoimy i patrzymy na to pół przez folię. Kiedy zachodzę do sekretariatu, na biurku leży połać zdjęcia rentgenowskiego: tam też patrzyli. Ciekawe czy przełożona coś zauważyła? Czym jest bowiem jakieś zaćmienie wobec wiecznego czuwania z zimnym jabłkiem w dłoni na miękkim fotelu?

Ciała niebieskie

Pojawianie się komet z ich nieludzką regularnością bardziej kojarzy się ze śmiercią niż to pół słońca nad nami. Z kometą to jest pewność, że przyleci już po nas, a na następne zaćmienie – teraz mówi P. – można pojechać do Portugalii.

Jakby wiedziała, że to dobry moment, dzwoni pani konsultantka od ubezpieczeń i finansów, i umawiania się na spotkania. Proponuje mi polisę, mówi słodkim głosem: a nawet i śmierć obejmuje.

(20.03.2015)