Bezradność, czyli dlaczego samemu nie można wszystkich uczynić szczęśliwymi

Wyplątują się poszczególne wątki. Nie ma. Tak próbuję się pogodzić z tym, że chciałoby się być podwójnym, potrójnym albo podziesiętnym, a tylko jeden raz i tylko jedna historia. I pewnie muszą zniknąć, w tym wielkim mieście się zatopić, odejść po innych ulicach.

Pojawiają się, są strasznie ważni i nagle odchodzą, szybkim krokiem w drugą stronę. I dobrze wiesz, że nie możesz nic zrobić, że ich nie zatrzymasz, bo tylko jeden raz i tylko jedna historia.

Mam nadzieję, że są chociaż szczęśliwi.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s