Królewny różańca świętego

Każde dziecko miało wyrobić normę 60 dziesiątków dziennie, w soboty: 90 dziesiątków. Oznaczało to, biorąc pod uwagę dwie godziny dziennie przeznaczone na pracę, 30 dziesiątków na godzinę do zrobienia przez każde dziecko. Jak można się było spodziewać, niewiele dzieci wyrabiało popołudniu normę, w związku z czym wracały wieczorem do pracowni i pozostawały w niej aż do wyrobienia normy dziennej.

Pozostaje niejasność, co do wieku, w jakim dzieci zaczynały wyrabiać różańce. Wydaje się jednak, że dzieci rozpoczynały pracę po pierwszej Komunii Świętej, to jest w wieku około siedmiu lat. Młodsze dzieci pomagały zbierać paciorki i wiązać łańcuszki przygotowując je do nawlekania dla starszych dziewczynek (7.235-7.236)

„Byłam bita każdego wieczora za niewyrabianie normy. Pewnego razu, już po prostu nie mogłam wytrzymać, dlatego ukradłam garść różańców dziewczynce z naprzeciwka, która wyszła z sali. Gdy zakonnica przyszła, ta z naprzeciwka powtarzała „Zrobiłam je, zrobiłam, ktoś mi ukradł”, ale zakonnica nie uwierzyła, wyciągnęła ją na środek sali i zaczęła bić.” (7.254)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s